اسلام ، آیین زندگی - مخالف بیفکری

پاسخ به فیلم «فتنه» Beyond Fitna

antimajus — Sat, 31 Oct 2009 17:43:18 GMT

سلام. مدتی پیش فیلمی به نام فتنه بر علیه اسلام ساخته شد. توسط فرزندان برومند اسلام فیلمی در پاسخ به این فیلم به سه زبان فارسی، عربی و انگلیسی ساخته اند به نام «فراتر از فتنه». که میتوانید از لینکهای زیر دانلودشان نمایید:



Beyond Fitna	ماوراء الفتنه	فراتر از فتنه

آدرس این سه لینک را به دوستان خود پیشنهاد کنید.

منبع: +

شفا یافتن یک مسیحی در حرم امام رضا(ع)

antimajus — Thu, 29 Oct 2009 20:08:18 GMT

نام من رضاست

· شفا يافته: آندره (رضا) سيمونيان

· دين: مسيحي

· اهل ازبكستان، مقيم همدان

· نوع بيماري:لال بودن

داستان واقعي از شفا گرفتن آندره (رضا) مسيحي در حرم امام رضا از زبان خودش ميشنويم اتفاقي که هر روزه در حرم عشق رخ ميدهد و بنا به نقل مدير روابط بين الملل حرم امام رضا فقط در تابستان امسال 11 مسيحي شفاي لا علاجشان را از حضرتش گرفتند

، در اين مطب فقط شکسته دلي ميخرند و بس! مسيحي و مسلمان ندارد فقط کافي است دلت را يک دله کني و صداش بزني

چون فرد شفا گرفته يکي از دوستان مسيحي است به مناسبت رابطه مسيحيان با امام رضا در اين کلوب مطرح ميکنم اميدوارم که با فداي تنگ نظري ها نشود

آندره- آندره، ... ... ...

شنيد كه كسي او را به نام صدا مي كند.صدايي كه از جنس خاك نبود آبي بود،آسماني بود، آندره از خواب بيدار شد.
نگاهش بي تاب و هراسان به هر سو دويد، اما همه در خواب بودند.
جز خادم پيري كه كمي آن سو تر ايستاده بود و خيره نگاهش مي كرد. پيرمرد كه متوجه حالات آندره شده بود به سويش آمد و با لبخندي مهربان رو به روي او ايستاد. چي شده پسرم؟ آندره سكوت كرد، اما دلش هواي فرياد داشت. هواي گريه، دوست داشت خودش را در آغوش پيرمرد بياندازد و گريه كند. از ته دل فرياد برآورد، شيون كند، بغض كند، بغض بد جوري گلويش را گرفته بود، دلش مي خواست آن را بتركاند و عقده هايش را خالي كند.
پيرمرد رو به روي او نشست. دستي به شانه اش زد و دوباره پرسيد: چيزي شده؟ آندره وا مانده از خواب، خود را در آغوش پيرمرد انداخت، ديگر طاقت نياورد. هاي هاي گريه كرد، پيرمرد دستي به پشت آندره زد وگفت: گريه كن فرزندم، فرياد بزن، گريه عقده ها رو خالي مي كند، درد رو تسكين مي ده، گريه كن آندره همچنان مي گريست.
حالا ديگر همه بيدار شده بودند و با نگاههاي پر سوال، آندره را مي نگريستد، پيرمرد پرسيد چي شده؟ تعريف كن. آندره خودش را از آغوش پيرمرد كند، تكيه اش را به ديوار داد و نگاه خويش را به آسمان دوخت، آسمان با همه ستاره گان در نگاهش ريخت، دسته اي كبوتر از برابرش گذشتند و در پهنه اسمان گم شدند اندره نگاهش را بست و بي آن كه كه جواب پيرمرد را بدهد در دل گفت اي كاش هرگز بيدار نمي شدم.
صداي پيرمرد را شنيد، باز مي پرسيد چرا حرف نمي زني؟ بگو چي شده؟ خواب ديدي؟ تعريف كن! آنرده چشمانش را گشود و نگاهش را درنگاه مهربان پيرمرد دوخت و با ز بان اشاره به او فهماند كه حرف زدن نمي تواند پيرمرد غمگين از جابرخاست، سعي كرد بغض و اشكش را از آندره پنهان نمايد.
رو گرداند و پشت به او دور شد، آندره ديد كه شانه هاي پيرمرد مي لرزيد. آندره مسلمان نبود، اما پس از قطع اميد از همه جا به درگاه امام رضا(ع) آمده بود، بارها از خود پرسيده بود آيا امام (ع) با وجود آن همه دردمند و حاجتمند مسلمان، نظري هم به بنده خداي مسيحي خواهد داشت؟ بعد خود را نويد داده بود كه بي شك حاجتش روا خواهد شد.
پس با اميد به التجا نشسته بود. پدر چه شوق وشعفي داشت. مادردرپوست خود نمي گنجيد، پس از سالها دوري و فراق قرار بود به ايران برگردند وخويشاني كه شايد هيچ كدامشان را نديده بودند. ببينند آندره و خواهرش النا ايران را نديده بودند. شوق ديدار اين سرزمين را داشتند، آنها را هي شدند از مرز كه گذشتند ديگر سر از پا نمي شناختند، پدر مادر با شوق جاي جاي سرزمين ايران رابه فرزندان نشان مي داد و با ذوقي فراوان از خاطرات دورش تعريف مي كرد.
آنقدر غرق در شعف و شادماني بود كه اصلا متوجه تريلي سنگيني كه با سرعت از روبه رو مي آمد نشد و تابه خود آمد صداي فرياد جگر خراش زن و فرزندانش باصداي مهيب برخورد تريلي و اتومبيل او در آميخت.
پدر و مادر آندره در دم جان سپردند و آندره و النا به بيمارستان منتقل شدند. بعد از بهبودي، النا طاقت اين سوگ بزرگ را نياورد و عازم ازبكستان شد. اما آندره با همه اصرار خواهرش با او نرفت وتصميم گرفت درايران بماند.
آندره در اثر شدت تصادف قدرت تكلمش را از دست داده بود اوكه سرنوشت آندره را رقم مي زد پاي او را به منزل زن و مرد جواني كشاند كه پس از گذشتن سالها ازدواج هنوز صاحب فرزندي نشده بودند. پدر و مادر جديد آندره براي بهبودي او از هيچ تلاشي فرو گذار نكردند، اما تو گويي سرنوشت او اين چنين رقم خورده بود كه لال بماند.
آندره هر روز مشاهده مي كرد كه پدر ومادر خوانده اش بعد از راز و نياز به درگاه خداوند طلب شادي او را از خداي مي كردند. او هم با دل شكسته اش رو به خدا طلب شفا مي كرد.
سالها گذشت آندره بزرگتر شده بود و درمغازه ساعت سازي مشغول به كار گرديد و بر اثر دردي كه داشت گوشه گير و منزوي شده بود.
روزي پدر با چشماني اشكبار به سراغش آمد و گفت درسته كه همه دكترها جوابت كرده اند اما ما مسلمونا يك دكتر ديگر هم داريم كه هر وقت ازهمه جا نا اميد مي شيم مي ريم سراغش، اگر تو بخواي مي برمت پيش اين دكتر تا ازش شفا بگيري.
آندره نگاه پرتمنايش را به پدر دوخت، چهره پدر در برابر نگاه گريان اودرهم مغشوش وگم شد.
اين اولين باري بود كه آندره چنين مكاني را مي ديد.
هيچ شباهتي به كليساي كه او هر يكشنبه همراه پدرو مادر و خواهرش مي رفت نداشت.
حرم پر از جمعيت بود، همه دستها به دعا بلند بود. پرواز كبوتران بر بالاي گنبد طلايي امام، توجه آندره را سختبه خود جلب كرده بود.
پدر، آندره را تا كنار پنجرة فولاد همراهي كرد. بعد ريسماني برگردن او آويخت و آن سرطناب را به پنجره فولاد بست.
آندره متحير به پدر و حركات و اعمال او نگاه مي كرد و با خود مي گفت اين ديگر چه نوع دكتري است؟ پدر كه رفت، آندره خسته از راه طولاني بر زمين نشست و سر را تكيه ديوار داد و خواب رفت.
نوري سريع به سمتش آمد، سعي كرد نور را بگيرد، نتوانست، نور ناپديد شد، دوباره نوري آنجا مشاهده كرد كه به سويش مي آيد، از ميان نور صدايي شنيد، صدايي كه او را با نام مي خواند.
آندره! آندره! بي تاب از خواب بيدار شد، شب آمده بود با آسماني مهتابي، حرم در سكوتي روحاني غرق شده بود، خادم پيري كمي آن سوتر ايستاده بود و او را مي نگريست.
ساعت حرم چند بار نواخت، آندره دلش مي خواست باز هم بخوابد و آن نور را ببيند و آن صداي ملكوتي را بشنود، خانم پير به سمت او مي آمد. همان نور بود.
آبي- سبز-سفيد، نه نمي توانست تشخيص بدهد، نوري بود به همه رنگها، مرتب به سمت او مي آمد و باز دور مي شد، آندره مانده بود متحير، هر بار دستش را دراز مي كرد تا نور را بگيرد، اما نور از او مي گريخت.
ناگهان شنيد كه از ميان نور صدايي برخاست صدايي كه از جنس خاك نبود، آبي بود، آسماني بود، صدا او را به نام خواند.
آندره! آندره! خواست فرياد بزند، نتوانست، نور ناپديد شد، آندره دوباره از خواب بيدار شد، همان پيرمرد با تحير به صليب گردنش نگاه مي كرد، تو.....تو مسيحي هستي! آندره با سر پاسخ مثبت داد.
پيرمرد صليب را از گردن او گشود. با دستمالي عرق را از سرورويش پاك كرد و بعد سر او را روي زانويش گذاشت و گفت راحت بخواب آندره پلكهايش را روي هم گذاشت، خواب خيلي زود به سراغش آمد. باز نوري ديگر اين بار سبز سبز، به خوبي مي توانست تشخيص بدهد.
نور به سمتش آمد و از ميانه آن صدايي برخاست. نامت چيست؟ تكاني خورد.
متحير بود شنيده بود كه او را به نام صدا كرده بود.
پس دليل اين سوؤال چه بود؟ شگفت زده وامانده بود از پاسخ، از نور صدايي ديگر برخاست: نامت را بگو: آنقدر اشاره به زبانش كرد كه قادر به تكلم نيست.
از ميانه نور دستي روشن بيرون آمد. حالا بر زبان آندره كشيد و گفت؟ حالا بگو نامت چيست؟ آندره آرام آرام زبان گشود گفت: آن.....آند....آندر.... اما نتوانست نامش را كامل بگويد.
دوباره از ميان نور صدايي شنيد كه : بگو نامت را بگو، اندره دهان باز كرد وبا صداي موكد فرياد زد: اسم من رضاست، رضا....

رضا همچون بلمي بر امواج دستها مي رفت، لباسش هزار پاره شده بود، هزار تكه براي تبرك. نقاره خانه با شادي او همنوا شده بود و مي نواخت، چه معنوي و روحاني چه پر عظمت و جاودانه.

تمام مدارک پزشکي و سابقه بيماري و اظهارات پزشکان بعد از شفا گرفتن آندره (رضا) سموئيان در مستندات حرم امام رضا(ع) بخش شفا يافتگان به نام وي ثبت است

منبع: +

نقد وهابیت(2): نقش وهابي ها در ايجاد گروههاي تروريستي و ورود اشغالگران

antimajus — Thu, 22 Oct 2009 18:15:18 GMT

از ميان انواع كشورهاي عجيب و غريبي كه دنياي امروز را پر كرده اند هيچكدام شبيه عربستان سعودي نيست. عربستان تنها كشور جهان است كه نامش را از يك خاندان گرفته است- يعني خاندان ابن سعود كه از قرن هجدهم تاكنون براين كشور حكومت مي كند. در دنياي ايدئولوژي هاي رقيب، عربستان تنها كشوري است كه غير از مذهب مورد نظر خود، يعني اسلام اهل سنت، همه مذاهب ديگر را كفر مي پندارد. در مورد قانون اساسي هم اگر از سعودي ها سؤال كنيد، مي گويند قانون اساسي ما قرآن است كه خداوند خود آن را به ما اعطاء كرده است.

ناظران بيروني و حتي منتقدان احتمالاً با اين نكته موافق خواهند بود كه عربستان سعودي ظاهراً تاكنون نمونه اي از يك نابهنجاري موفق بوده است. اين كشور در منطقه اي از جهان كه زمينه مناسبي براي بروز كشمكش ها دارد توانسته است در برابر سيل بي ثبات كننده ثروت بي حد و حصر و چالش ايدئولوژي هاي گوناگون بكر و دست نخورده به حيات خود ادامه دهد.

خانواده سلطنتي سعودي 40000 عضو دارد كه از اين ميان 4200 نفراز آنان شاهزاده هستند ، مبلغي حدود ٤٠٠ تا٦٠٠ ميليارد دلار در موسسات مالي آمريكا ذخيره مالي دارند( اين رقم در سال 1996 اعلام شد). سفارت آمريكا در رياض اين مبلغ را در سال ١٩٩٨، ٥٠٠ ميليارد دلار اعلام داشته است. قابل توجه اين كه علي رغم اين ذخيره ارزي بزرگ، خاندان سعودي در آمريكا، درآمد سالانه دولت عربستان حدود 120 ميليارد دلار از فروش نفت مي باشد که با اين وجود حدود ٣٠٠ ميليارد دلار بدهي خارجي دارد .

قابل ذکر است که در عربستان اگر پيشرفتي هست ، اگر مي بينيد ساختمان هاي اين کشور از جمله گرانترين و مدرن ترين وزيباترين ساختمان هاي دنيا است نه از ذکاوت و هوش سعودي هاست بلکه فقط و فقط به ميمنت دلارهاي نفتي است که اين کشور به جيب خود و شاهزادگان سعودي واريز مي کند . با تمام همه اين دلارها و ثروت ها هنوز اين کشور داراي افکاري متهجرانه و مستبدانه است که بر خاندان سعودي سيطره گسترانيده است .

خاندان سعودي همه پايداري و دوام عمر خود را مديون دلارهاي نفتي و علماي وهابي هستند .

حكومت قبيله اي و استبدادي عربستان سعودي مخالفان را در داخل كشور محدود نگه داشته و اجازه ي فعاليت سياسي به آنها نمي دهد. اين محدوديت و فشار باعث انباشت خشم و كينه ي سياسي مردم مي گردد. رژيم عربستان ، اما در صدور خشم و كينه ي مخالفين خود به جهان غرب بسيار گشاده دستي كرده و آن را متوجه غرب و منافع آنها مي كند. به طور ذهني و نظري مردم عربستان در تله ي قرون وسطايي حكومت گير كرده اند. نهادهاي اجتماعي اين جامعه بسيار عقب مانده و سنتي است ، و توان حل مسائل و نيازمندي هاي مردم در قرن ٢١ را ندارد. بنا براين بغض ناشي از فشار و تحقير حكومت عربستان سعودي عليه مردم به خارج از جامعه كاناليزه مي شود. اين بغض كه نفس مردم ، به ويژه جوانان را مي گيرد، در غرب به شكل عمليات تروريستي مي تركد. به طور خلاصه ، آن چه به شكل عمليات تروريستي عليه خارجي ها رخ مي دهد، از بطن مناسبات سياسي و اجتماعي جامعه ي عربستان سعودي ريشه مي گيرد.

حكومت عربستان سعودي هزينه ي ايجاد هزاران مدارس ديني در كشورهاي مختلف چه اسلامي و غير اسلامي در سراسر جهان را تقبل كرد تا در رقابت با مذاهب ديگر، تفسير ويژه ي خود را از اسلام گسترش دهد. با اين عمل ، عربستان سعودي به دنبال گسترش حوزه ي جغرافيايي و انساني و نفوذ سياسي خود بوده است. سعودي ها در تمام سطوح زنجيره ي ترور از برنامه ريزي تا تامين مالي ، از كادر نظامي تا سربازان عادي ، از ايدئولوژيست تا مشوقين فعال هستند."

افلاطون مى گويد :انسان نيازمند راهنماى مناسب و فطرت نيكوست ، در اين صورت در ميان همه موجودات به فرهيخته ترين و ملكوتى ترين موجود تبديل مى شود . اما در صورت آموزش نادرست به وحشى ترين موجودات زمينى بدل خواهد شد. بيشتر از يك سوم برنامه هاى آموزشى مدارس دولتى در عربستان سعودى به تعاليم وهابى گري اختصاص دارد. بخشى از متون درسى مدارس سعودى پس از ۱۱ سپتامبر در رسانه هاى آمريكا نقل شد كه جنجال هاى زيادى را برانگيخت . مثلاً يك كتاب درسى به دانش آموزان كلاس ۹ اين را القا مى كند كه روز داورى فرا نمى رسد مگر آن كه مسلمانان با يهوديان جنگيده و آنها را بكشند. در حالى كه در متن ديگر آمده: بر مسلمانان واجب است تا كافران ( از نظر وهابي ها کافر به مسيحيان ، يهوديان ، صوفي ها و شيعيان و سني هايي که افکار تندروانه آنها را قبول ندارند اطلاق مي شود ) را دشمنان خود بشمارند. حكومت سعودى كه به دنبال اين افشاگرى ها آشفته و سردرگم بود، مدعى شد كه بررسى و بازنگرى برنامه هاى آموزشى مدارس كشور را در دستور كار قرار داده است و وعده داد كه تمامى چنين متونى از كتاب هاى درسى حذف خواهند شد. با اين وجود، سال گذشته فريدام هوز( Freedom House ) گزارش جامعى درباره برنامه هاى آموزشى جديدعربستان منتشر كرد و در خاتمه چنين نتيجه گيرى كرد كه:« اشاعه و تبليغ ايدئولوژى نفرت و دشمنى نسبت به مذاهب وآئين هاى ديگر شامل مسيحيان، يهوديان، شيعيان، هندوها، صوفى ها و مسلمانان سنى كه از آموزه ها و تعاليم وهابيت پيروى نمى كنند و بى ايمان و كافر تلقى مى شوند، همچنان ادامه دارد.» بعضى از تحليلگران ارتباط ميان تعاليم وهابيت و اقدامات وهابيون را رد مى كنند، زيرا معتقدند صرف اعتقاد به آئين و مرامى بشدت محافظه كار و مخالف با تكثرگرايى لزوماً از كسى، يك انسان بى رحم نمى سازد. اما اين ديدگاه و استدلال كاملاً بى پايه و اساس است زيرا اگر تنها يك درصد از ۵ ميليون دانش آموز سعودى تحت تأثير تعاليم وهابى، به خشونت متوسل شوند، در اين صورت ۵۰ هزار نيروى جنگجو پديد مى آيد. تعجبى ندارد كه خود بن لادن هم در پيام صوتى آوريل ۲۰۰۶ دخالت خارجى ها در برنامه هاى آموزشى مدارس سعودى را محكوم كرد. علاوه بر اين، روحانيون وهابى در عربستان سعودى كه از به اصطلاح جهاد عليه دشمنان اسلام درخارج از كشور دفاع مى كنند، از اين تعاليم پشتيبانى مى كنند. مخصوصاً تحريك به خشونت بر ضد شيعيان رايج و متداول است تا جايى كه در دسامبر سال ،۲۰۰۶ يك روحانى عاليرتبه نزديك به خانواده سعودى به نام عبدالرحمن البراك شيعيان را به عنوان فرقه ضاله حتى خطرناكتر از يهوديان و مسيحيان محكوم كرد. در نوامبر سال ۲۰۰۴ ، ۲۶ روحانى وهابى كه بيشتر آنها واعظان و سخنرانان مطالعات اسلامى در دانشگاه هاى مختلف كشور بودند و از حمايت مالى حكومت سعودى برخوردارند، فتواى جنگ بر ضد نيروهاى آمريكايى در عراق را صادر كردند. دو مقام سعودى در مصاحبه اى با رسانه هاى غربى اين فتوا را محكوم كردند اما در مورد باز پس گيرى فتوا مطلبى در رسانه هاى محلى به عربى منتشر نشد. چند ماه بعد، يك گروه مخالف با دولت سعودى نوار ويدئويى را منتشر كرد. صالح بن محمد اللحيدان رياست شوراى عالى قضايى عربستان سعودى در نوار ويدئويى به جوانان سعودى حاضر در مسجدى دولتى توصيه مى كند كه چطور به داخل خاك عراق رخنه كنند و با نيروهاى ايالات متحده بجنگند، همچنين به آنها اطمينان مى دهد كه نيروهاى امنيتى سعودى پس از بازگشت به كشور، آنها را مجازات نخواهد كرد. هرچند لحيدان آشكارا اظهارات خود را پس گرفت اما نوارهاى ويدئويى روحانيون برجسته سعودى كه مردم را به برپاكردن جنگ وشورش مقدس در عراق و نقاط ديگر تشويق مى كنند، همچنان دست به دست مى چرخد.

اشغالگران مي گويند تا وقتي که تروريست ها در افغانستان و عراق فعاليت مي کنند ما از اين کشورها خارج نخواهيم شد

تروريستها ( وهابي ها و تکفيريها ) هم مي گويند تا وقتي که اشغالگران در افغانستان و عراق هستند ما به جهاد ( بخوانيد مسلمان کشي ) خود در برابر اشغالگران ادامه خواهيم داد ( عجب اينکه دائما اين جهاد برعليه ساکنين است نه اشغالگران نمونه بارز آن را در قتل عام هاي روزانه عراق و افغانستان مي بينيم )

فيلم زير را حتما ببينيد گروهي که ادعاي مسلماني مي کنند در عراق حدود 30 کارگر عراقي را به جرم شيعه بودن قتل عام مي کنند همه و همه اين افکار ناشي از افکار وهابيسم است .

http://www.alrafidayn.com/Crim.wmv

تروريست ها و اشغالگران يک هدف در قالب دو گروه براي مسلمان کشي

اشغالگران مي گويند تا وقتي که تروريست ها در افغانستان و عراق فعاليت مي کنند ما از اين کشورها خارج نخواهيم شد

در خبرها آمده بود جواني که خود را آماده يک عمليات انتحاري براي قتل عام دهها مسلمان افغاني آماده مي کرد در اثر کشمکش با مادر و خانواده خود به علت مخالفت آنها باعث شد ، بمب در خانه منفجر و مادر و خواهران وي در اين انفجار کشته شوند. اين جوان 23 ساله قبل از عمليات مبلغ 135000 دلار به خانواده خود به عنوان هديه داده بود .

فرد 25 ساله ديگري نيز هنگام خارج نمودن لباس انفجاري خود بر اثر انفجار کشته شد .

فرد مذکور در ايالت ننگرهار هنگامي که قصد داشت خود را در ميان نمازگزاران مسلمان در مسجدي منفجر کند از اقدام خود پشيمان شد . وي که در محاصره نيروهاي نظامي منطقه قرار داشت با ابراز ندامت اعلام نمود ، هنگامي که نمازگزاران را در حال نماز ديدم از عمل خود پشيمان شدم و در حاليکه قصد خارج نمودن لباس انفجاري خود را داشت ناگهان منفجر شد در اين انفجار تنها فرد مذکور کشته شد .

از زمان واقعه 11 سپتامبر سال 2001 پوشش اخبار مربوط به «بمب گذاري هاي انتحاري» روند رو به افزايش داشته است. كارشناسان و دست اندركاران خبري ما را به اين اعتقاد رساندند كه بمب گذاري هاي انتحاري، يكي از سلاح هاي مورد توجه شورشيان عليه نيروهاي اشغالگر است، چرا كه آنها با بهره گيري از اين شيوه، مي توانند با هزينه اندك و به آساني، هرج ومرج ايجاد كنند. كمتر روزي است كه رسانه ها حداقل يك بمب گذاري ازاين نوع را كه توسط شورشيان عراقي و يا افغاني ( وهابي ها و تکفيري ها )صورت مي گيرد، از اين كشورها گزارش نكنند. بهره گيري شورشيان از شيوه بمب گذاري انتحاري عليه نيروهاي اشغالگر، يك چيز است و بهره گيري آنها از اين شيوه براي كشتار غيرنظاميان، چيز كاملا متفاوتي است. اكنون رسانه ها ما را طوري شستشوي مغزي داده اند كه باور مي كنيم شورشيان در عراق، تندروهاي حيوان صفت، غيرمتمدن، ديوانه و متعصب هستند كه حتي با كشتار هموطنان خود، به جنگ با «آزاديخواهي» مي روند!

در واكنش به بمب گذاري هاي به اصطلاح «انتحاري» پر تلفات در موصل، كه به مرگ 350 غير نظامي انجاميد«اگر فردي بتواند استدلال قانع كننده اي بياورد (يعني استدلال منطقي كه با داده هاي قابل اتكا حمايت شود) و توضيح دهد كه چرا يك عرب و يا گروه اسلامي ضدآمريكايي و يا «تروريست» و يا هر كس ديگر، در واكنش به اشغال عراق توسط آمريكا، صدها هزار عراقي را مي كشد، مبلغ يك ميليون دلار آمريكا جايزه مي گيرد

در خلال جنگ جهاني دوم، تعدادي از كشورها توسط نازي هاي آلمان اشغال شدند. در كشورهايي مثل فرانسه، دانمارك، نروژ و بسياري از كشورهاي ديگر جنبش هاي مقاومت شكل گرفت، جنبش هايي كه تاكتيك هاي متفاوت را براي متوقف كردن نازي ها و پس گرفتن سرزمينشان به كار گرفته اند. با اين حال، هيچ سابقه اي در مورد اين كه جنگجويان مقاومت براي اخراج نازي ها، به كشتار جمعي هموطنان خود متوسل شده باشند وجود ندارد. مطمئنا درگيري هاي فرقه اي وجود داشته است، ولي مثل آنچه كه در عراق مي بينيم، در مقياس گسترده و كلان وجود نداشته است و البته، اگر وجود هم مي داشت، با هيچ منطقي جور در نمي آمد. در جنگ ويتنام هم ما هيچ سندي نداريم كه نشان دهد «ويت كنگ ها» كشتار هموطنان خودشان را بخشي از مبارزه عليه نيروهاي آمريكايي در دستور كار قرار داده باشند. البته، هستند كساني كه مي گويند مسلمانان از نوع ديگري هستند، و اين كه آنها (مثل بسياري از انسان هاي ناخوشايندي كه مي خواهند زنجيرهاي امپراتور را بگسلند) تنها اندكي با وحشيان غيرمتمدن فرق دارند و لذا، ما نمي توانيم اميدوار باشيم كه ذهنيت و يا رفتار آنها را درك كنيم.

زماني كه عراقي ها در دهه 1920 با امپراتوري بريتانيا نخستين بار مي جنگيدند، هيچ «بمب گذاري انتحاري» توسط شورشيان عراقي صورت نگرفت. آنها، برعكس عمل كردند و براساس يك استراتژي درست، و علي رغم وجود خرده فرهنگ ها و تفاوت هاي مذهبي، در برابر دشمن مشترك خود يعني بريتانيا، متحد شدند.

همين طور در خلال جنگ 10 ساله افغانستان عليه اتحاد جماهير شوروي نيز هيچ موردي از بمب گذاري انتحاري كه شهروندان افغاني را هدف قرار داده باشد، نمي بينيم. در اين كشور هم قبايل افغاني، علي رغم اينكه در نحوه مبارزه با متجاوزان توافق نداشتند، با هم متحد شدند. آيا واقعا هيچ كس، حتي يك فرد بي طرف و ميانه رو، اينها را در نمي يابد؟

بعد از واقعه 11 سپتامبر، ناگهان اين پديده عجيب ظاهر مي گردد كه يك شورشي به جاي اينكه مهاجمان را هدف قرار دهد، از بمب گذاري انتحاري عليه هموطنان خود بهره مي برد، تا از اين طريق، گواه تاييد كننده اي را براي اين موضوع كه هواپيما ربايان «انتحاري» حمله كننده به آمريكا، حقيقتا ديوانه بوده اند، دست و پا كنند، يا اينكه (هدف عوامل پشت پرده اين بوده كه) اخبار رسمي را در اين راستا سمت و سو دهند.

اين موضوع بسياري از ابهامات را در مورد اينكه چرا گروه هاي عراقي در واكنش به يورش آمريكا به كشورشان، هموطنان خود را مي كشند، توضيح مي دهد. به هر حال، مردمي كه روزانه در عراق صدها كشته مي دهند، همان مردمي هستند كه از شورشيان حمايت مي كنند و نيروهاي آمريكايي، انگليسي و اسراييلي حاضر در عراق، با همين شورشيان مي جنگند. لذا، اين سوال پيش مي آيد كه چه كسي از كشتار جمعي روزانه حاميان شورش، بهره مي برد؟ تاكتيك هاي مقابله با شورش درگذشته، روش هايي مثل «پاك سازي نژادي» و يا نابودسازي محصولات مثل آنچه كه ازطريق عامل نارنجي در مورد ويتنام صورت گرفت، را شامل مي شود. اما اين روش ها كمتر موفقيت آميز بودند. به نظر مي رسد كه در سال هاي اخير تفكرات گمراه و منحرفي در مجتمع هاي صنعتي - نظامي شكل گرفت كه بيشتر حالت تاكتيك هاي دسيسه آميز مدرن را دارد.

ايجاد تنش ميان گروه هاي مذهبي، به ويژه از طريق بهره گيري حقه آمير از اصلاح «حملات انتحاري» عليه شيعيان و يا سني ها، به عبارت ديگر، اصل «تفرقه بينداز و حكومت كن» در اينجا به خوبي اجرا مي شود. اقدام واقعا جنايتكارانه شبكه ها ي تلويزيوني كشورهاي غربي و بعضي از شبکه هاي عربي همچون الجزيره و... اين است كه ايده ذيل را دامن مي زنند و تقويت مي كنند: عراقي ها و افغاني ها بدون حمايت نيروهاي اشغالگر، نمي توانند از كشورشان محافظت كنندو اينكه «مردم اين كشورها، وحشي هاي غير متمدن هستند.» اين تبليغات باعث مي شود كه ادعا هاي دولت آمريكا تقويت شود، آمريكا مصرانه بر اين عقيده است كه خروج نيروهاي اين كشور از عراق، خطرناك خواهد بود و ارتش آمريكا بدين خاطر در خيابان هاي شهرهاي عراق حضور دارد كه عراقي ها نيز حضورشان را در اين كشورها عاقلانه بدانند يا اينكه رسانه هاي آمريكايي تلاش مي كنند. نشان دهند كه چطور طبقات پائين مردم (عراق) دارند متمدن مي شوند، يا اين ادعا كه ارتش اگر دست به نابودي چنين مردمي مي زند، در واقع، ماموريت الهي را انجام مي دهد.

تألیف: سید محمد موسوی

منبع: +

آیا "هیولای اسپاگتی پرنده"، "اسب شاخدار" و "سنگ سخنگو" در تعریف خدا میگنجند؟

antimajus — Mon, 12 Oct 2009 14:42:18 GMT

یکی از ترفندهای معروف بیخدایان علیه خداباوران این است که آنها نیز موجودی عجیب غریب مثل "هیولای اسپاگتی" یا سنگ سخنگو" یا چیزی شبیه آن را معرفی میکنند و میگویند ما میگوییم اینها خدا هستند! بعد میگویند هر دلیلی که شما بر خدا نبودن اینها بیاورید، ما نیز برای خدا نبودن خدای شما میاوریم.

بدون شک، این استدلال سفسطه ای بیش نیست. در بحث زیر با یک بیخدا به نام کوروش، به این شبهه پاسخ داده ایم.

بحث من و ایشان بسیار طولانی و مفصل است و بیشتر در مورد برهان امکان وجوب بوده است و بحث اینکه آیا چنین چیزهایی در تعریف خدا میگنجد بحثی حاشیه ای در کنار بحث است، که از آنجایی شروع شد که ایشان از من خواستند خدا را تعریف کنم:

مسلمان ایرانی:

تعريف خدا:

خداوند آفريدگار جهان، هستي نامحدود و جامع تمام کمالات است. هستي او عين ذات اوست. موجودات مخلوق خدا هستند، هستي خويش را از او ميگيرند و هيچگونه استقلالي ندارند. هيچ نقص و عيبي در ذات خدا راه ندارد. خداوند، هستي و وجود نامتناهي است و هيچ چيز وجود او را محدود نميکند.

کوروش:

دوست خوبم، يکی از ایراداتی که در استدلال خدا پرستان وجود دارد, در هم کردن مفاهيم است:

يکی از بزرگترين اشتباهات این است که آنچه ميخواهيم ثابت کنيم را در تعريف بياوريم. این ميشود سفسطه.[۱]
حالا يک روش شناسايی این سفسطه ها آنست که مورد بحث را با موردی ديگر جابجا کنيم. کمی توضيح دهم:
اینجا شما تعريف انجام ميدهی از خدا که قسمتی از آن تعريف است, قسمتی سفسطه. برای آشکار شدن سفسطه به جای "خدا", "اسب شاخدار" بگذار:

---
اسب شاخدار اسبی است با يک شاخ وسط پيشانی و بدون نقص بدنی و هستی او عين ذات او...

سفسطه را ديدی؟ شما ميخواهی ثابت کنی خدا هست. پس نميتوانی در تعريف بگويی که بودنش ذاتش است.
اگر اینگونه بود, بودن اسب شاخدار هم ثابت شده بود!!

مسلمان ایرانی:

کوروش گرامي، خسته نباشيد.

در مورد تکشاخ يا اسب شاخدار؛ خير اينها در تعريف خدا نميگنجند زيرا نه خالق "همه چيز" هستند و نه جامع تمام کمالات. بگذاريد در اين مورد هم در بحث صفات خدا بحث کنيم.

کوروش:

اتفاقاً مثال اسب شاخدار عين همان تعريفی هست که شما آوردی. آنچه معادل هست در این دو تعريف را اینجا مياورم:

الف: خدا --> اسب شاخدار

ب: هستی نامحدود و جامع تمام کمالات --> بدون نقص بدنی

ج: هستی او عين ذات او --> هستی او عين ذات او

پس تعريف من با تعريف شما از خدا فرقی ندارد. خدای شما هم بايد ثابت شود که خالق همه چيز است و جامع تمام کمالات.

مشکل اینجاست که اولی را ثابت نکرده در تعريف ميگذاريد, دومی را اصلاً تعريف نميکنيد (جامع تمام کمالات نياز به تعريف يا تمثيل دارد چون برای من بديهی نيست)[۲]

مسلمان ایرانی:

اگر ما اين اسب شاخدار را معدوم فرض کنيم، هيچ محالي لازم نمياید، پس وجود برايش ضروري نيست. وجود فقط براي وجودِ خالص ضروري است چون اگر عدم فرضش کنيم محال لازم مياید و محالش هم اجتماع نقيضين است. از نبود اسب شاخدار چنين محالي لازم مياید؟

کوروش:

در اینجا ميگوييد که اگر اسب شاخدار را معدوم فرض کنيم, هيچ محالی لازم نميايد. من قبول دارم و همين ایراد را از خدا ميگيرم:

شما بايد ثابت کنيد عدم خدا محال است.

مسلمان ایرانی:

ما استدلال خویش را اقامه کرده ایم و الان هم داریم پیرامونش سخن میگوییم، پس اینکه هر بار سعی کنید توپ را به زمین ما بیندازید سودی ندارد. اساساً اینجا شما مدعی هستید نه من. من دارم با شما بحث میکنم بر سر اینکه اگر واجب الوجود نباشد، جهانی نیست؛ خب شما هم اگر میتوانید ثابت کنید اگر تکشاخ نباشد، جهانی نیست یا به هر طریقی ثابت کنید نبودنش محال است. من استدلالم را بیان کرده ام شما اگر میتوانید با استدلال من ثابت کنید که نبودن تک شاخ محال است، خب این کار را بکنید، فقط کافی است ثابت کنید که سلسله علل باید الزاما به یک تکشاخ ختم شود.[۳]

کوروش:

در این بحث شما ميخواهيد ثابت کنيد خدا وجود دارد, پس شما مدعی هستيد نه من.
اینکه داريد سعی ميکنيد که ثابت کنيد نبود خدا محال است درست: پس به بحث بپردازيم.

مسلمان ایرانی:

هر طور شما صلاح بدانید، ولی خدا بودن تکشاخ منتفی است.

پی نوشت:

۱و۲.این ایراد ایشان بر من وارد نبود زیرا اولاً خود ایشان از من خواستند که ابتدا خدا را برایشان تعریف کنم و ثانیاً کنار همین بحث، بحث سنگینی در مورد برهان امکان و وجوب بین من و ایشان در جریان بود.

۳.منظور این است که ما در برهان امکان و وجوب، ما ثابت میکنیم که سلسلۀ علل باید به یک واجب الوجود ختم شود و در غیر اینصورت عدم پیش میاید، یعنی باید جهان هستی هم وجود نداشته باشد. ایشان نیز برای اثبات خدا بودن "اسب شاخدار"، باید ثابت میکردند که سلسلۀ علل باید به یک اسب شاخدار ختم شود که ابداً نمیتوانستند ثابت کنند.

ماجراي مسلمان شدن يک دختر مسيحي(ژاکلین)

antimajus — Mon, 05 Oct 2009 21:05:06 GMT

از "ژاکلين ذکرياي ثاني" تا "زهرا علمدار"

من ژاکلين ذکرياي ثاني هستم. دوست دارم اسمم زهرا باشه. من از يه خانواده مسيحي هستم و از اسلام اطلاعات کمي دارم. وقتي وارد دبيرستان شدم از لحاظ پوشش و حجاب وضعيت مطلوبي نداشتم که بر مي گشت به فرهنگ زندگيمون. توي کلاس ما يک دختر بود به اسم مريم که حافظ 18 جزء از قرآن مجيد بود، بسيجي بود و از شاگردان ممتاز مدرسه. مي خواستم هر طوري شده با اون دوست بشم.

.... اون روز سه شنبه بود و توي نماز خانه مدرسه مون دعاي توسل برگزار مي شد، من توي حياط مدرسه داشتم قدم مي زدم که يه دفعه کسي از پشت سر، چشماي من رو گرفت. دستهاش رو که از روي چشمام برداشت، از تعجب خشکم زد. بله! مريم بود که اظهار محبت و دوستي مي کرد. خيلي خوشحال شدم. اون پيشنهاد کرد که با هم به دعاي توسل بريم. اول برايم عجيب بود ولي خودم هم خيلي مايل بودم که ببينم تو اين مجلسها چي مي گذره. وارد مجلس که شديم ديدم دارند دعا مي خوانند و همه گريه مي کنند، من هم که چيزي بلد نبودم نشستم يه گوشه؛ ولي ناخواسته از چشمام اشک سرازير شد. از اون روز به بعد من و مريم با هم به مدرسه مي رفتيم، چون مسيرمون يکي بود، هر روز چيز بيشتري ياد مي گرفتم. اولين چيزي که ياد گرفتم، حجاب بود. با راهنمايهاي اون به فکر افتادم که در مورد دين اسلام مطالعه و تحقيق بيشتري کنم. هر روز که مي گذشت بيش از پيش به اسلام علاقه مند مي شدم. مريم همراه کتاب هاي اسلامي، عکس شهدا و وصيتنامه هاشون را برام مي آورد و با هم مي خونديم، اين طوري راه زندگي کردن را يادم مي داد. مي تونم بگم هر هفته با شش شهيد آشنا مي شدم.

... اواخر اسفند 1377بود که براي سفر به جنوب ثبت نام مي کردند. مدتي بود که يکي از کليه هام به شدت عفونت کرده بود و حتما بايد عمل مي شد. مريم خيلي اصرار کرد که همراه اونا به مناطق جنگي برم، به پدر و مادرم گفتم ولي اونا مخالفت کردند. دو روز اعتصاب غذا کردم ولي فايده اي نداشت. 28 اسفند ساعت 3 نصف شب بود که يادم اومد که مريم گفته بود ما برا حل مشکلاتمون دعاي توسل مي خونيم. منم قصد کردم که دعاي توسل بخونم .شروع کردم به خوندن، نمي دونم تو کدوم قسمت دعا بودم که خوابم برد! تو خواب ديدم که تو بيابون برهوتي ايستاده ام، دم غروب بود. مردي به طرفم اومد و گفت: «زهرا بيا.....بيا.....مي خوام چيزي نشونت بدم». دنبالش راه افتادم. تو نقطه اي از زمين چاله اي بود که اشاره کرد به اون داخل بشم، اون پائين جاي عجيبي بود. يه سالن بزرگ با ديوارهاي بلند و سفيد که از اونا نور آبي رنگ مي تراويد، پر از عکس شهدا و آخر آنها هم يه عکس از آقاي خامنه اي. به عکس ها که نگاه مي کردم احساس کردم که دارند با من حرف مي زنند ولي چيزي نمي فهميدم . آقا هم شروع کرد به حرف زدن، فرمود: «شهدا يه سوزي داشتند که همين سوزشان اونا را به مقام شهادت رسوند، مثل شهيد جهان آرا، شهيد باکري، شهيد همت و علمدار....»

پرسيدم: علمدار کيه؟ چون اسمش به گوشم نخورده بود. آقا فرمود: «علمدار همونيه که پيش توست. هموني که ضمانت تو رو کرده تا به جنوب بيايي.» از خواب پريدم. صبح به پدرم گفتم فقط به شرطي صبحانه مي خورم که بگذاري به جنوب برم، او هم اجازه داد. خيلي تعجب کردم که چطور يه دفعه راضي شد. هنگام ثبت نام براي سفر، با اسم مستعار "زهرا علمدار" خودم رو معرفي کردم. اول فروردين 78 همراه بسيجيان عازم جنوب شدم. نوار شهيد علمدار رو از نوار فروشي کنار حرم امام خميني(ره) خريدم و هر چه اين نوار رو گوش مي دادم بيشتر متوجه مي شدم که چي مي گفت. در طي ده روز سفري که داشتم تازه فهميدم که اسلام چه دين شريفيه. وقتي بچه ها نماز جماعت مي خوندند من يه کنار مي نشستم زانوهام رو بغل مي گرفتم و به حال بد خود گريه مي کردم. به شلمچه که رسيديم خيلي با صفا بود. نگفتم، مريم خواهر سه شهيد بود. دو تا از برادرهاش تو شلمچه شهيد شده بودند. با اون رفتم گوشه اي نشستم و اون شروع کرد به خوندن زيارت عاشورا. يه لحظه احساس کردم شهدا دور ما جمع شده اند و دارند زيارت عاشورا مي خونند. اونجا بود که حالم خيلي منقلب شد و از هوش رفتم. فرداي اون روز، عيد قربان بود و قرار بود آقاي خامنه اي به شلمچه بياد. ساعت حدود 5/11بود که آقا اومد. چه خبر شد شلمچه! همه بي اختيار گريه مي کردند. با ديدن آقا تمام نگراني ام به آرامش تبديل شد. چون مي ديدم که خوابم داره به درستي تعبير مي شه.

خلاصه پس از اينکه از جنوب برگشتم تمام شک هام تبديل به يقين شد، اون موقع بود که از مريم خواستم طريقه ي اسلام آوردن رو به من ياد بده. اون هم خوشحال شد. بعد از اينکه شهادتين رو گفتم يه حال ديگه اي داشتم. احساس مي کردم مثل مريم و دوستانش شده ام. من هم مسلمان شده بودم. فقط اين رو بگم که همه اعمال مسلمان بودن رو مخفيانه بجا مي آوردم. لطف خدا هم شامل حالم شد و کليه هايم به کلي خوب شد....

منبع:

نشریه فکه

http://mazarshohada.parsiblog.com/-368172.htm

پاسخ به ردّ برهان «نظم» در سایتهای الحادی

antimajus — Fri, 25 Sep 2009 07:12:35 GMT

خواندن این مقاله به کسانی که دانش فلسفی کافی را ندارند، توصیه نمیشود

برهان نظم را پیشتر دیدیم. در برخی سایتهای الحادی سعی شده است که این برهان را رد کنند. ما شبهات مربوط به برهان نظم را که این افراد ارائه میدهند را اینجا طرح و سپس پاسخ آنها را قرار میدهیم. تنها داستانسرائیها، سخنان زائد و ادعاهای دروغینی که به ما نسبت داده شده ولی ادعای ما چنان نبوده است، را ذکر نمیکنم و شبهاتی که واقعاً مربوط به برهان نظم هستند را ذکر میکنم.(بیخدایان عادت دارند در اینگونه نوشتجات از همه چیز سخن بگویند ولی ما اصل مطلب را میاوریم تا باعث خستگی مخاطبینمان نشویم.)

پیشنهاد میکنم پیش از خواندن این مقاله، برهان نظم را به خوبی مطالعه کنید.

مبتنی بر تمثیل بودن بزرگترین ایراد برهان نظم است!!

شبهه: برهان نظم را بر مبنای تمثیل مطرح میکنند، مثلاً میگویند همانطور که یک ساعت که یک مجموعه منظم است، نیاز به سازنده دارد، این جهان هم که یک مجموعه منظم بزرگتر است، نیاز به یک سازنده و نظم دهنده، دارد؛ این نوع نمثیل قیاس مع الفارق است، زیرا بین ساعت و جهان و همچنین بین کسانی که ساعت و جهان را میسازند، تناسب وجود ندارد.

پاسخ:

اساساً برهان نظم بر اساس تمثیل نیست و این شبهه یک تهمت است و در منطق نوعی مغالطه موسوم به (حمله به آدم پوشالی) نامیده میشود، یعنی ادعایی را به فرد نسبت میدهد که آن فرد چنان ادعایی ندارد و سپس این ادعای غلط را رد میکند تا به مخاطبین نشان دهد که کل استدلال آن فرد را رد کرده است!

درست است که گاهی در برهان نظم از مثالهایی مثل آنچه در شبهه آمد سود برده میشود، ولی این مثالها هرگز جزء بدنۀ استدلال نیستند و فقط برای نزدیک شدن ذهن مخاطب و تفهیم مطلب، از آنها استفاده میشود. ما برهان نظم را بر مبنای تمثیل بیان نمیکنیم بلکه برهان نظم درست مثل برهان علیت که میگوید هر معلول محتاج علت است، میگوید که هر نظمی محتاج ناظم است. پس این شبهه وارد نیست و ربطی به برهان نظم ندارد.

آیا جهان مجموعه ای منظم است؟

شبهه: شما چطور فاصله خورشید بر زمین را که باعث امکان رویش گیاهان میشود، نظم میدانید ولی این همه سیاره که فاصله آنها با خورشید در حدی نیست که امکان حیات در آن وجود داشته باشد دلیل بر بینظمی نمیدانید؟ چرا از نابودی این همه سیاره و ستاره و کهکشان، به این نتیجه نمیرسید که جهان ناظمی ندارد؟

پاسخ:

در مورد امکان حیات در سیارات، سیارات نیز نظم دارند، هر چند امکان حیات در آنها نباشد. معیار وجود نظم، امکان حیات در سیارات نیست. صرف اینکه چیزی برای ما سودی ندارد، دلیل بر بیمصرف بودن آن نیست، چه بسا هزاران سود حتی برای خود ما داشته باشد.

اما در مورد نابودی ستارگان و سیارات، باید عرض کنیم که ما نمیدانیم که اگر چنین نشود، چه اتفاقی میفتد. این جهان نظم دارد، هر چند ما نهایت این نظم را ثابت نکنیم، یعنی نظمی که بالاتر از آن قابل فرض نباشد. با ثابت نشدن نهایت نظم، نظم کلی جهان زیر سؤال نمیرود. نظم اجمالی است. شما نمیتوانید ثابت کنید که اگر فلان طور بود، بهتر بود. شاید این حوادث از دید ما بینظمی باشد ولی با ملاحظه تناسباتی که بین خودشان هست، اینطور نیست. بسیارند چیزهایی که در نگاه اول بینظمی به نظر میرسند ولی در اصل عین نظم هستند، مثل زلزله که اگر هر از گاهی رخ ندهد، روال حیات روی زمین به خطر میفتد.

شبهه: چرا همیشه جهان را با جهانهای نامنظمتر مقایسه میکنید؟ چرا با جهانهای منظمتر مقایسه نمیکنید؟ مثلا جهانی که در آن ویروس SARS تکامل پیدا نکند یا جهانی که در آن دندان انسان نپوسد.

پاسخ:

خالق هر دو جهان یکی است. شما که برآیند را ندارید. از کجا میدانید که چنین جهان منظمتری امکان وجود داشتن داشته باشد؟ از کجا میدانید اینهایی که به عوان نقص در این جهان میگیرید، واقعاً نقص هستند؟ شما باید ابتدا ثابت کنید که کاملتر از این جهان ممکن است، که نمیتوانید. از کجا میدانید که ویروس نباید باشد؟ چون به برای من و شما ضرر دارد؟ شما همین ویروس اچ.آی.وی را ببینید که بخاطر نوع سرایتش، میزان فحشا را پایینتر آورده است و حیات معنوی خیلیها را هم بهبود میدهد!!

شما اگر توانستید ثابت کنید که در مجموع عالم، بودن چنین خصوصیتی برای این مجموعه مضر است، آنگاه میتوانید جهان منظمتر را اثبات یا فرض بکنید، و چنین امری از توان شما خارج است.

در واقع چیزهایی مثل پوسیدگی دندان یا ویروس ممکن است برای ما ضرر داشته باشند، ولی از جهات دیگر مفید هستند. اما اینکه تناسبش درک نشود؛ شبهه زمانی هست که دلیلی بر ردش داشته باشیم. اگر نتوانند اثبات کنند، انکار هم نمیتوانند بکنند، همانطور که بیخدایان خودشان معترفند که نمیتوانند انکار کنند. اسرار بسیاری در عالم وجود دارد که ما با علم تجربی راهی به آنها نداریم ولی برخی را میفهمیم.

چرا ساعت خالق و ناظمی دارد ولی جهان نه؟

شبهه: ما بخاطر تجربه به وجود سازنده برای ساعت پی میبریم و نه بخاطر نظم موجود در آن، پس اگر بخواهیم برای جهان ناظمی داشته باشیم، باید وجود چنین ناظمی را تجربه کرده باشیم که ما همچین تجربه ای نداریم، پس نمیتوانیم بپذیریم که جهان ناظمی دارد.

پاسخ:

این ادعا که ما از راه تجربه به وجود ناظم پی میبریم، باطل است و ما با دیدن نظم عقلاً به وجود چنین ناظمی پی میبریم. هر نظمی هر قدر هم که کم باشد، نیاز به ناظم دارد. اگر به ذات ساعت نگاه کنیم که از خودش اختیاری ندارد و نمیتواند برای خودش کاری بکند، پی میبریم که خودش، خودش را نظم نمیدهد. نیاز به ناظم در ذات منظم خوابیده است و ما برای اثبات ناظم نیازی به تجربه نداریم. وقتی به ذات موجود منظم نگاه میکنیم که مجموعه در بودنش اختیاری ندارد، پی میبریم که در نظمش هم اختیاری ندارد. وقتی آمدن و چگونگی آمدن، از خارج آمده است و واجب الوجود نیست، پس نظم هم از بیرون داده شده است، پس وجود یک ناظم در بیرون از مجموعه بدیهی است.

آیا همه چیز تصادفی و خود به خود به وجود آمده است؟

شبهه: اینطور نیست که همه چیز تصادفی باشد ولی علم روز نشان میدهد که برخی حوادث بدون علت هستند. پس ممکن هست که نظم جهان هم اتفاقی باشد.

پاسخ:

اصل علیت یک اصل بدیهی عقلی است و هیچ مورد تجربی جزئی، نمیتواند بر آن خدشه وارد کند. ممکن است ما به علت برخی موجودات یا حوادث پی نبریم، ولی این دلیل بر بدون علت بودن آن نیست. این یک اصل بدیهی است که هر چیز که نبود و هست شد، برای به هستی رسیدنش، نیاز به غیر دارد و این غیر را علت مینامیم.

برای حوادث تصادفی که مثلاً باد چند جعبۀ کوچک را از روی میز بیندازد و آنها روی زمین در یک خط راست قرار بگیرند، هم علت وجود دارد، چرا که این چند جعبه تحت شرایط مثل برخورد باد در یک مقیاس محدود و مشخص و نیروی جاذبه و سقوط از ارتفاع خاص و برخورد با جسم و سطحی خاص به صورت منظم در آمده اند و اگر هر یک از این شرایط تغییر کوچکی بکنند، این نظم حاصل نمیشود، پس علت دارد. بله ممکن است ما علت را ندانیم ولی این امر دلیل بر فقدان علت نیست.

یادمان باشد که علم بشر هم خطاپذیر است و هم نسبت به آینده ناقص است. زمانی بشر سقوط سیب از روی درخت را نیز فاقد علت میدانست!

شبهه: اگر این جهان علتی داشته باشد طبیعی است(و ما ماوراء الطبیعه را قبول نداریم) و اگر طبیعی باشد جزوی از جهان است و چیزی نمیتواند علت خودش را در خود داشته باشد، زیرا علت مسبوق به علت است.

پاسخ:

این ادعا که این جهان اگر علتی داشته باشد باید طبیعی باشد، ادعایی باطل است و در نتیجه کل شبهه از بیخ و بن ادعای غلطی دارد. اساساً این افراد دلیلی بر این ادعا ندارند که جهان باید علتی طبیعی داشته باشد. برعکس اگر جهان بخواهد علتی داشته باشد، باید این علت غیرطبیعی باشد، زیرا اگر طبیعی باشد، محتاج علت است و همینطور تا آخر اگر به علتی غیرمادی نرسیم، دچار تسلسل در علل میشویم و تسلسل در علل محال است، بنابراین باید علتی داشته باشیم که مادی و طبیعی نباشد.

ممکن است پرسیده شود که اگر خدا در ذاتش ماده ندارد، چگونه میتواند ماده را به وجود بیاورد؟ در پاسخ عرض میکنیم که لازم نیست خدا ماده را داشته باشد، تا ماده را به وجود بیاورد، زیرا عالم از خدا جدا نشده است که بگویید که خدا باید مادی باشد، که عالم مادی بتواند از او جدا شود؛ بلکه خدا علت وجودی عالم است و به عالم وجود عنایت فرموده است، نه ماده. این وجود در این مرتبه از عالم به صورت وجود مادی محقق میشود و در عالم دیگر به صورت مجردات.

این را فقط به عنوان مثال میگویم هر چند خدای عالم از این امور مبرا است ولی برای تقریب ذهن، عرض میکنم: شما آبی را در ظرفهای مختلف میریزید، در هر ظرفی به تناسب شکل همان ظرف، آب هم شکل ظرف را به خود میگیرد. آیا آب واقعاً شکل این ظرفها را دارد؟ یا اینکه بخاطر ظرف آب به این شکل در آمده است؟ بدون شک آب هیچیک از این شکلها را ندارد ولی با ریخته شدن آب در این ظرفها این شکلها حاصل میشود. وجود هم به همین شکل در هر عالمی به شکل آن عالم موجود میشود. خداوند وجود را به عالم ماده داده است، طبق ظرف عالم، وجود به صورت ماده در آمده است.

به بیان دیگر، خداوند دارای تمام کمالات است، در کمالات تمام موجودات دخیل است، ولی در نقصشان دخیل نیست. موجودات مادی را هم، به همین شکل خلق میکند. خلق خدا یعنی تجلی کمالات الهی. لازمۀ داشتن کمالات، ظهور همۀ مراتب کمال است.

موجودات مادی ترکیبی از وجود و عدم هستند، و چیزی که خدای متعال میدهد، وجود آنهاست و نه ترکیب وجود و عدم. این وجود در این مرتبه از مراتب وجود وقتی در ترکیب با عدم واقع میشود، که به صورت وجود مادی ظهور پیدا میکند. خدا ماده نمیدهد بلکه وجود میدهد، ولی این وجود در این مرتبۀ خاص به صورت ماده ظهور میکند.

تقریر برهان نظم نسخه های مبتنی بر قیاس و نقد آنها

برهان نظم به شکل زیر نقد میشود:

1.هر مجموعه منظمی ناظمی دارد.

2.جهان یک مجموعه منظم است.

3.جهان دارای ناظم است.

4.ناظم جهان خداست.

حال پاسخ نقد بندهای فوق را میبینیم:

-پاسخ به رد بند اول:

شبهه: نظم ویژگی ذاتی یک مجموعه نیست و دلیلی ندارد که فرض کنیم که هر چیز منظمی، علت فاعلی دارد. چه بسا عوامل طبیعی و فاقد شعور باعث ایجاد نظم بشوند.

پاسخ:

ما هم قبول داریم که نظم ویژگی ذاتی یک مجموعه نیست ولی اینکه میگوید که دلیلی ندارد که فرض کنیم هر چیز منظمی، علت دارد، سخنی گزاف و بی پایه است. نظم داشتن فرع بر وجود است. موجودی که واجب الوجود نباشد، وقتی که وجودش نیاز به علت دارد، نظمش نیز نیاز به علت دارد. به عبارت دیگر از آنجایی که نظم ممکن الوجود است و هر ممکن الوجودی برای به وجود آمدن نیاز به بوجود آوردنده دارد(که ما این بوجود آورنده را علت مینامیم)، پس نظم نیز نیاز به علت دارد. ممکن الوجود چیزیست که میتواند باشد و میتواند نباشد، و بودن و نبودنش محالی را پیش نمیاورد، ولی وقتی هست، نیاز به علت دارد.

در مورد اینکه ادعا میشود که ممکن است، عوامل طبیعی و فاقد شعور باعث ایجاد نظم شوند، ادعایی باطل است. آیا چیزی که خود دارای کمالی نیست، میتواند آن کمال را در چیز دیگری ایجاد کند؟ یک موجود بیجان و فاقد شعور، چگونه میتواند نظمی را ایجاد کند که از روی شعور باشد؟ هر یک از حوادث منجر به نظم که در نظر بگیرید مالامال از شعور آگاهی است. مثلا فرض کنید که شش تاس روی میز باشد، باد آنها را از روی میز بیندازد و آنها روی زمین بیفتند و همگی عدد شش را نشان دهند؛ در این حادثه، طراحی تاسها که تمام وجوه آن مساوی و دارای شش عدد هستند، آگاهانه بوده است، جاذبه زمین و وجود باد هم آگاهانه وجود داشته است. هر یک از این شرایط که فراهم نباشند، این نظم برقرار نمیشود. تمام این نظم و ترتیبی که ایجاد میشود، همگی از قوانین خاص خودش مثل جاذبه و سایر قوانین تبعیت میکند. قوانین حاکم بر عالم، همه از شعور برآمده اند. خود نظم یعنی شعور. نظم که خودش شعور دارد نمیتواند مخلوق موجودی فاقد شعور باشد. اینکه زمین جاذبه دارد یعنی هیچگاه از این جاذبه تخطی نمیشود، این نوعی هوشمندی و شعور است.

-پاسخ به رد بند دوم:

شبهه: اگر پذیرفته شود که جهان منظم است، برای این جهان نمیتوان هدفی در نظر گرفت. شما به عنوان جزء کوچکی از این جهان نمیتوانید هدفی برای این جهان تعریف کنید.

پاسخ: این ادعا یک سفسطه است. صرف اینکه ما نمیتوانیم هدف این جهان را تشخیص دهیم دلیل بر این نیست که این جهان هم فاقد هدف است. وقتی نظم باشد هدف هم هست. وقتی شعور باشد، این شعور به حرکت جهت میدهد و وقتی حرکت جهت داشته باشد، یعنی به هدف خاصی منتهی میشود. وقتی برای جهان قائل به نظم هستیم، قائل به هدف هم هستیم. درک هدف جهان با درک خالق جهان حاصل میشود.

در برهان نظم، ما در صدد تشخیص هدف نیستیم، همین که میبینیم نوعی از هارمونی و هماهنگی هست، در اثبات نظم کفایت میکند. اصلاً اصطلاح نظم بیهدف، درست نیست، چرا که هدف داشتن در تعریف نظم خوابیده است؛ پس هر جائی که ما نظم و هماهنگی بین مجموعه اعضاء یک مجموعه را ببینیم، میفهمیم هدفی در انتها هست، هر چند ندانیم آن هدف چیست.

شبهه: منظم بودن اجزاء، منظم بودن کل را نتیجه نمیدهد. اگر بپذیریم جهان اطراف ما منظم است، از کجا بدانیم که کل جهان هم منظم است؟ ما که از آنسوی جهان خبر نداریم.

پاسخ: همینکه اعضای این جهان، با هم جمع هستند و با هم از یک قانون پیروی میکنند، به معنای اینستکه نظم عمومی است. وقتی این جهان یکجا جمع است، یعنی تمام این جهان از یک قانون تبعیت میکند، در غیر اینصورت با هم در تضاد بودند و اصلاً جمع نمیشدند.

این جهان یک مجموعۀ واحد است و تمام اعضای یک مجموعه در ارتباط با هم هستند، پس امکان ندارد که نظم در یک گوشه از این جهان به هم پیوسته، وجود داشته باشد ولی در بقیۀ جاها بینظمی باشد، چرا که اینها بر هم تأثیر میگذارند. اگر در تمام عالم بینظمی هست، پس در اینجای عالم هم نباید نظم باشد؛ زیرا با هم در ارتباط هستند و اگر نظم در اینجا هست، معلوم است که تمام عالم مرتبط با اینجا، نظم دارند. ارتباط یعنی همین تأثیر متقابل در هم. ارتباط یک عضو با دیگری، یعنی تأثیر متقابل این دو عضو در هم. ما دلیل تجربی برای اثبات نظم در آنسوی جهان نداریم، ولی دلیل عقلی داریم که نظم جزئی مرتبط با اجزاء بینظم دیگر، امکان ندارد. در واقع محال است که یک طرف مجموعه منظم باشد و طرف دیگر منظم نباشد، زیرا ایندو متضادین هستند و متضادین در یک موضوع واحد جمع نمیشوند.

در ضمن هر چند، چنانکه عرض شد، وجود نظم در یک بخش از مجموعه دلیل بر نظم در تمام مجموعه است؛ ما با آنسوی جهان کاری نداریم. همین نظم مورد مشاهدۀ ما، در فهم و درک نظم کافی است. این نظم با ضمیمه کردن قاعده عقلی بدان، اثبات ناظم را میکند.

-پاسخ به رد بند 3:

شبهه: توحید نتیجۀ برهان نظم نیست. ما با برهان نظم به یک ناظم نمیرسیم و ممکن است جهان چند ناظم داشته باشد.

پاسخ: ادعای این شبهه باطل است. اولاً یگانگی خدا با براهین دیگری ثابت میشود، برهان نظم برهانی برای اثبات وجود ناظم است و اگر یگانه بودن ناظم را نشان ندهد هم، با براهین دیگری این امر ثابت میشود. ثانیاً از راه نظم هم میشود به یگانگی خدا پی برد، زیرا اگر جهان بیش از یک ناظم داشت، بدون شک نظم جهان به هم میریخت، زیرا این چند ناظم در تمام موارد یکجور فکر نخواهند کرد و اگر غیر از این باشد، تمایزی بینشان نیست.(برای اثبات یگانگی خدا دلایل محکمتری نیز وجود دارد که در جای خود بیان میشود.)

-پاسخ به رد بند4:

شبهه: ناظم بودن، تنها ویژگی خدا نیست. اگر بپذیریم که این جهان یک ناظم دارد، از کجا بدانیم که این ناظم خداست؟ یعنی اینکه از کجا معلوم که این ناظم صفات یک خدا را دارد؟

پاسخ: برای اثبات صفات خدایی که براهین اثبات وجود خدا ثابت میکنند، براهین خاصی وجود دارد. برخی برهانها ضمن اثبات وجود خدا، صفات او را نیز ثابت میکنند، مثل برهان امکان فقری و برهان صدیقین و برخی هم، برخی از صفات خدا را ثابت میکنند و سپس به کمک براهین اثبات صفات خدا، سایر صفات خدا نیز ثابت میشود. برهان نظم نیز، علم و قدرت خدا و همچنین غیرطبیعی و ازلی بودن خدا را ثابت میکند، سایر صفات خدا را نیز میتوان بر اساس همین صفات اثبات شده، ثابت نمود. پس این شبهه هم وارد نیست.

تذکر: شبهۀ دیگری نیز مطرح شده است که ارتباطی به برهان نظم ندارد و به برهان علیت ربط دارد، پس آنرا در بحث برهان علیت پاسخ خواهیم داد.

آیا نظم ویژگی ذاتی یک مجموعه است و هر چیز منظمی علت فاعلی دارد؟

در این بخش شبهه افکن، سؤالی تکراری را مطرح میکند، که ما هم پاسخ را تکرار میکنیم:

ما قبول داریم که نظم ویژگی ذاتی یک مجموعه نیست ولی اینکه گفته شود که دلیلی ندارد که فرض کنیم هر چیز منظمی، علت دارد؛ سخنی گزاف و بی پایه است. نظم داشتن فرع بر وجود است. موجودی که واجب الوجود نباشد، وقتی که وجودش نیاز به علت دارد، نظمش نیز نیاز به علت دارد. به عبارت دیگر از آنجایی که نظم ممکن الوجود است و هر ممکن الوجودی برای به وجود آمدن نیاز به بوجود آوردنده دارد(که ما این بوجود آورنده را علت مینامیم)، پس نظم نیز نیاز به علت دارد. ممکن الوجود چیزیست که میتواند باشد و میتواند نباشد، و بودن و نبودنش محالی را پیش نمیاورد، ولی وقتی هست، نیاز به علت دارد.

شبهه: ما از روی تجربه است که به وجود نظم پی میبریم و نه با قیاس.

پاسخ: این شبهه نیز در بالا پاسخ داده شده بود، که پاسخ را تکرار میکنیم:

پاسخ به رد نوشتارهای مدافعین برهان نظم

جناب شبهه افکن در این بخش اقدام طرح چیزی که نوشتار مدافعین برهان نظم مینامد، مینماید!!! وی در اینجا به جای بیان دفاعیات قدرتمند، یک متن دفاعی که سعی کرده است به زبان ساده مسائل را توضیح دهد را وسط میکشد و ایراد به پاسخها وارد میکند. سه مورد را ایشان رد کرده است! یکی که ادعای خودشان نیست و میگوید شما بیخود به ما تهمت میزنید که ما چنین ادعایی داریم! یکی از موارد، استدلالی ناقص هست که سعی شده در سطح فکر مخاطبین ضعیف که قادر به درک بحثهای پیچیده نیستند، بیان شود که آنرا نیز رد میکند(ما استدلال صحیح را در بالا در مقابل شبهۀ مربوطه مطرح نمودیم.)؛ که خب این دو مورد نیازی به پاسخ ما ندارند و فقط یک مورد دیگر میماند که پاسخی که ایشان نقل میکند و سپس رد میکند، مناسب نیست و ما شبهه را از نو تکرار کرده، پاسخ صحیح را عرض میکنیم:

شبهه: علل مادی برای توجیه نظم جهان کافی هستند.

پاسخ: این ادعا باطل است، زیرا خود این علتهای مادی هم(بخاطر مادی بودنشان) ممکن الوجود هستند و در نتیجه نیاز به علت برای وجود داشتن، دارند. آن علتی که نیازمند علت نیست، میشود علت العلل. هم علت مادی وجود دارد که مادۀ این جهان را آماده میکند و هم علت العللی دارد که وجود را به آن عنایت میکند.

هر چه در علل مادی غور کنید، نشان استغنا پیدا نمیشود، چیزی که استغنای ذاتی نداشته باشد، یعنی خصوصیات واجب الوجود را نداشته باشد، نمیتواند خودش پدیدآورندۀ خودش باشد. هر موجودی که احتیاج داشته باشد، نمیتواند خودبخودی باشد. در موجودات مادی حداقل نیازی هست که نیاز به اجزاء است و در نتیجه احتیاج در ذاتش نهفته است، پس هر علت مادی خودش نیاز به علت دارد و نمیتواند علت جهان باشد و نظر به اینکه تسلسل علل محال است، باید علت العللی غیر مادی وجود داشته باشد.

نقد دین زرتشت(7): آیا اُورمَزدَ(اهورامزدا) همان خدای سرزمین بخش آشوریهاست؟

antimajus — Thu, 10 Sep 2009 20:32:18 GMT

وام گرفتن فرهنگ از همسایگان امری عادی و طبیعی در گذشته و حال است. برخی میخواهند تلقین کنند که جهان هر چه علم و دانش دارد، بدهکار ایرانیان است!! البته این سخن تا حدودی درست است ولی نه اینکه بشریت دار و ندارش را مدیون ایرانیان باشد. در حقیقت آریاییها خود وارث فرهنگ و دانش مردم بومی فلات ایران و سایر سرزمینها که توسط کوروش، کمبوجیه و داریوش اشغال شد، شدند؛ خود این دانش را تا حدودی تکامل دادند و به سایرین منتقل کردند. در ادوار مختلف تاریخی مردم سرزمینهای مختلف در پیشبرد علم و دانش و تکامل فرهنگ جهان نقش داشتند. اینکه ایرانیان را صاحب تمام این جنبش بدانیم و یا اینکه نقش ایرانیان را در این امر نفی کنیم، هر دو گزافه گویی است.

اما بحث امروز ما در مورد، خدایی است که به نام خدای ایرانیان معروف است: اهورامزدا یا اورمزد. برخی نشانیها وجود دارند که این گمان که ایرانیان اهورامزدا را از آشوریها گرفته اند و این خدا یکی از ربّ النوعهای آن سرزمین باشد که سرزمین بخش است، قوت میبخشد.

به بررسی دلایل میپردازیم:

1)بحث زبانی:

در ترجمه نام اورمزد یا اهورامزدا، زرتشتیان همواره سعی در آوردن بهترین معنا را دارند و گاهی آنرا به «مینوی هستی بخش» ترجمه میکنند و گاهی به «خدای خرد» برگردان مینمایند، البته من در جایی هم معنی «خدای نورانی» را دیدم که فکر نمیکنم موثق باشد. همچنین برخی منتقدین نیز جزء اهورا از این اسم را به هور و خورشید نسبت میدهند، بعد آن را به خدای روشنایی معنی میکنند.

امّا در کتیبه بیستون، اسم خدای ایرانیان با تلفظ اهورامزدا نیامده است و این نام را خاورشناسان به اشتباه اینگونه تلفظ میکنند. اگر تلفظ صحیح کلمه را در نظر بگیریم، آنگاه معنای دیگری از این کلمه برای ما مکشوف میشود که به این برداشت ما کمک فراوان میکند.

تلفظ صحیح آنچه به خط میخی در کتیبه بیستون آمده است چنین است:

اُرمَزدَ (Or-Mazda)

حال بیایید به موشکافی معنی این کلمه بپردازیم. این واژه ترکیبی توصیفی است از دو واژۀ « اُر» و «مَزدَ».

جزء نخست این ترکیب از واژه های شناخته شده در غرب ایران کهن و بین النهرین و به معنای «شهر و سرزمین» است. این کلمه را با پسوندهای مختلف بر مناطق جغرافیایی مختلف و شهرهای متعدد پیدا میکنیم. برای مثل "اورشلیم" به معنای سرزمین و شهر آشنایی و سلامت، "ارومیه(اورمیه)" به معنای شهر و سرزمین پرآب، "ارامان(اورامان)" به معنای شهر امنیت و "اربیل(اوربیل)" به معنای شهری در میان کوهها، میباشند. این نام را ابتدای بیش از بیست شهر و خطۀ دیگر در بین النهرین و غرب ایران همراه پسوندی دیگر میبینیم: اوراشنو، اوریدو، اوراش، اورکیش، اورتنا، اوریکاتو، اوریاکی، اوراندوش، اوربیلوم، اورزبابه، اورنانشه، اورغه، اورکاگینه، اورارتو، اورها، اوریدو، اریحا، ارزانا و از همه معروفتر شهر "اور" که محل تولد حضرت ابراهیم(ع) است. در زبان بابلی و آشوری، «ار=ur» و «اری=uri» به معنای مطلق شهر و یا یک شهر است.

جزء دوم این ترکیب یعنی «مَزدَ» همان کلمه ای است که در فارسی جدید به «مُزد» تبدیل شده است که خاورشناسان آن را به خطا «muzd» مینویسند. این کلمه در اوستایی «میژد» آمده است و در پارسی مانوی آنرا بدون هیچ هجایی(mzd) میبینیم. در فرهنگ پهلوی به صورتهای «mozd» و «mizd» و به معنای پاداش و اجر و اجاره بها، آورده اند. این کلمه حتی در زبان گوتیک و زبان اوستی نیز به صورت mizd و mizdō و باز هم به معنای پاداش و اجر آمده است.

اینک معنی اُرمَزدَ مورد اشارۀ داریوش کامل میشود و این صفتی است برای خدای داریوش که در اصل آشوری است: خداوندی که شهرها و سرزمینها را به عنوان اجر و پاداش میدهد، یعنی خدای «سرزمین بخش».

2)توصیفات داریوش و شاهان هخامنشی از اورمزد(اهورامزدا):

داریوش و دیگر شاهان هخامنشی از این خدا بیشتر در جایی یاد میکنند که به تصرف سرزمینها و شکست دشمنان و یا فهرست متصرفات خود، اشاره میکنند:

«داریوش شاه گوید: این است قلمروی پادشاهی من: از سکائیه تا سغدیان تا مملکت کوس(نوبیه)، از سند تا سارد. اهورامزدا آن را به من واگذار کرده است. او که بزرگترین خدایان است و مرا و خاندان مرا پشتیبان است.»(Dph به نقل از پی یر بریان، تاریخ امپراتوری هخامنشی، ص386)

«آریارمن شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه پارس، پسر چیش پیش شاه، نوۀ هخامنش. آریارمن میگوید: این کشور پارسی که من دارم دارای اسبان خوب و مردان خوب(است). خدای بزرگ اهورامزدا آن را به من داد. به خواست اهورامزدا من شاه در این در کشور هستم»(کتیبۀ آریارمن، به نقل از شارپ، ص21)

تکیه کلام داریوش در کتیبه بیستون و به هنگام جنگ بر سر تصرف شهرها و سرزمینها و به هنگام فتح و تصرف سرمینها این است: «اُرمَزدَ مرا یاری داد»

پس اینجا نیز میبینیم که کار اورمزد در این کتیبه ها و دستنوشته ها، دادن سرزمین به شاهان است، که باز هم نظر وام گرفته شده بودن این خدا از خدای سرزمین بخش آشوریان را تقویت میکند.

3)شباهت تصویر اهورامزدا و خدای آشوریان در کهنترین کتیبه ها:

البته در کتیبه های زمان ساسانیان اهورامزدا مردی است که بر اسب سوار است ولی در یک کاشی متعلق به قرن نهم پیش از میلاد، اهورامزدای ایرانیان را به شکل مردی بالدار میبینیم که بالاتنه اش مرد و پایین تنه اش پرنده است و به طرز شگفتی در یک مهر آشوری متعلق به قرن نهم پیش از میلاد نیز، همچین موجودی بالداری با بالاتنۀ مرد و پایین تنۀ پرنده میبینیم که از خورشید برآمده و ناظر بر مراسم است(تصویر این دو را میتوانید در کتاب جیمز.پ.پریکاردو، شرق میانۀ باستان، صفحه 180 و صفحۀ 223 ببنید)

جای پرسش است که سنبل اهورامزدای ایرانیان در میان سنگنوشته های آشوریان که زرتشتی نبودند چه میکند؟

منبع متن: دوازده قرن سکوت

تذکر: بدون شک زرتشتیان با نویسندۀ کتاب دوازده قرن سکوت که متن ما برگرفته از آن است مشکل دارند. خب بنده هم با بسیاری از سخنان این نویسنده مشکل دارم(!) ولی نباید صرف اینکه با سخنان کسی مخالفیم سخنانش را نادیده بگیریم. ما استدلالات را میخوانیم و هر آنچه از آن درست باشد را میپذیریم.

شرایط پذیرش توبه چیست؟ از کجا بدانیم وقتی توبه میکنیم، توبه ما قبول شده است؟

antimajus — Mon, 24 Aug 2009 10:52:18 GMT

پذيرش توبه شرايط خاصى دارد. هر گاه آن شرايط محقق گشت، توبه نيز مورد قبول حق تعالى قرار مى گيرد.(1) خداوند در آيات كثيرى به گناهكاران و كسانى كه به نفس خويش ستم كردند و آن را در معرض معصيت قرار دادند، توصيه كرده است كه توبه كنند ورابطه بين خود و خدا را اصلاح كنند:

"قل يا عبادي الّذين اسرفوا علي انفسهم لا تقنطوا مِن رحمة الله إنّ الله يغفر الذّنوب جميعاً إنّه هو الغفور الرّحيم و أنيبوا‌ إلي ربّكم؛[2] اي بندگان خدا كه بر خود اسراف و ستم كرده ايد، از رحمت خداوند نا اميد نشويد كه خدا همة گناهان را مي آمرزد و به درگاه پروردگارتان انابه كنيد".

در آیه دیگر مى فرمايد: مگر كسانى كه توبه كردند و به اصلاح كارهاى فاسد خود پرداختند و آن چه را كتمان كرده بودند بيان كنند. در اين صورت توبه آن‏ها را مى پذيرم و من بسيار عذرپذير و قبول كننده توبه و مهربانم.(3)

چه كسى در وفاى به عهد راستگوتر از خداوند است؟ قرآن مجيد وعده داده كه خداوند توبه را از بندگانش مى پذيرد.(4) بنابراين گناهكارى كه به گناه خويش اعتراف دارد و از آن پشيمان است و عزم جدّى بر ترك گناه و جبران گناهان گذشته از حق النّاس و حق اللَّه دارد،بايد به قبولى توبه خويش و رحمت و مغفرت خداوند اميدوار باشد. پس از انجام توبه هيچ حالت انتظاري براي قبولي توبه نيست.

امام علي (ع) مي فرمايد: به هركس چهار چيز اعطا شد از چهار چيز محروم نگردد: هركس دعا كرد از اجابتش محروم نشد و هركس توبه كرد از قبولي آن محروم نگرديد و هركس استغفار كرد ازبخشش محروم نشد وهركس شكر فرستاد از افزون شدن محروم نخواهد شد.(5)

آيات قرآن بر غفران و عفو دلالت دارند. غفران و عفو در لغت به معناي پاك كردن و محو كردن آثار (گناه) است.[6]

در روايات از پيامبر(ص) نقل شده است: "التائب من الذنب كمن لا ذنب له؛ كسي كه از گناه توبه كند، مثل كسي است كه گناهي نكرده است".[7] بنابراين توبه كردن از گناهان باعث زدودن و گناه و پاك شدن مي شود و در روز قيامت از گناه بازخواست نمي شود.

از چند طريق انسان مى‏تواند تا حدودى دريابد كه توبه او مورد پذيرش واقع گرديده است يا نه:

الف) احساس بهجت و آرامش خاصى كه پس از دعا و توبه به انسان دست مى‏دهد يا به تعبير ديگر احساس سبكى از گناهان وآلودگى‏ها.
ب ) هر قدر انسان از گناهان خود به طور جدى پشيمان شده و با تضرع و التجاى بيشترى خدا را بخواند توبه او مقبول‏تر است. بنابراين ميزان انقلاب روحى انسان در حال استغفار نيز مى‏تواند به عنوان يك علامتى به كار آيد.
ج ) ميزان اعتماد به وعده‏هاى نيكوى الهى قابليت و عنايات الهى را افزون مى‏سازد. بنابر اين هر اندازه خدا باورى و توكل و اعتماد به وعده‏هاى اورا در خود افزون يافتيم ، مى‏توانيم بيشتر اميد يابيم كه ما را پذيرا گشته است.
د ) هر قدر آثار واقعى توبه در اعمال و كنش‏هاى ما بيشتر هويدا گردد. يعنى رغبت كمترى به گناه و اراده و عزم راسخ‏ترى در اطاعت پروردگاريابيم نشان مى‏دهد كه توبه ما توبه واقعى‏ترى بود و به همين نسبت مقبول‏تر واقع گرديده است.

یکی از علمای اسلام مى‏فرمودند: اگر بعد از ماه مبارك رمضان تغييرى در حالات خود يافتيد به همان نسبت وارد ضيافت‏الله شده‏ايد ، ولى اگر دگرگونى در شما پديد نيامد از آن بى‏بهره مانديد. نكته مهمى كه بايد مورد توجه قرار گيرد اين است كه آيا ما توانسته‏ايم همه شرايط لازم توبه را محقق سازيم؟ آيا حلاوت و شيرينى گناه از جان ما به طور كامل رخت بر بسته است؟ اين مسئله است كه ما را پيوسته در حال خوف و رجا نگه مى دارد. هم اميدوار به لطف و رحمت الهى باشيم و هم خوف و واهمه از اين كه مبادا برخى از شرايط توبه را محقق نساخته باشيم.

***

پى نوشت‏ها:
1- زمر(39) آية‌53 و 54.
2- جهت آگاهى از توبه و مسائل آن كتاب »توبه از ديدگاه قرآن و حديث« نوشته عليرضا حسنى ، نیز پرسمان توبه از این مرکز را مطالعه كنيد.
3- بقره آيه 160
4- شوري آيه25
5- نهج البلاغه قصار 130
6- المنجد مادة غفر و عفو.
7- بحار الانوار ج 16 ص 75

منبع: سایت پاسخگو

نقد بهائیت(4): ریشه های بهائیت(بخش چهارم)

antimajus — Thu, 20 Aug 2009 16:32:14 GMT

محمد علی شیرازی(بخش اول)

پس از شیخیگری، مهمترین مقدمه برای ایجاد بهائیت، ادعای مهدویت از سوی محمدعلی باب، بود. با ادعای مهدویت از طرف این فرد و مرگ وی بود که گروهی خیال کردند دوران اسلام تمام شده است و باید در انتظار پیامبر دیگری بود و بدون توجه به اینکه قرآن، حضرت محمّد(ص)، را خاتم النّبیین مینامد، به گرد فردی که ادعای پیامبری میگشت، جمع شدند و بهائیت ایجاد شد. تمام بهائیان، محمد علی باب، را امام مهدی(عج) میدانند.

سید کاظم رشتی برای خود جانشینی مشخص نکرد، ولی گفت:«ظهور امام بسیار نزدیک است، احتیاج به تعیین جانشین نیست.»(نبیل زرندی، تاریخ بدیع، ص44) همین سخن وی کافی بود که چندین نفر از شاگردان او ادعای مهدویت بکنند و از جملۀ آنان پسر خود سید کاظم رشتی بود! محمد علی شیرازی هم از بین همین افراد بود.

محمد علی باب، اولین کسی نبود که ادعای مهدویت کرد و آخرینشان هم نبود. پیش از او بیش از پنجاه نفر ادعای مهدیت کرده بودند و تعدادی از ایشان هم پیروانی برای خویش یافته بودند و تا مدتی مثل خود محمد علی باب، پیروانشان در بین مسلمین یافت میشدند و پس از مدتی تعدادشان کمتر و کمتر میشد. پیروان باب هم که بابیان بودند، مدتی بعد از مرگ او یا به کیش اسلام بازگشتند یا بهائیت را پذیرفتند یا به ازلیها پیوستند.(ازلیها هم یک دین ساختگی رقیب بهائیت بودند ولی الان دیگر وجود ندارند) شرح کامل مهدیان دروغینی که پیش از محمد علی باب ظهور کردند را میتوانید در صفحات 48 تا 58 از کتاب تاریخ جامع بهائیت تألیف بهرام افراسیابی، بخوانید.

نام پدر و مادر محمد علی شیرازی، معروف به باب، رضا و خدیجه بود و این خود ردیۀ دیگری بر مهدویت اوست، زیرا نام پدر و مادر حضرت مهدی(عج)، حسن(ع) و نرجس بود.

او در اوایل محرم سال 1235 ه.ق متولد شد که باز هم تناقض دیگری در مهدویت اوست. زیرا طبق اعتقاد شیعه مهدی(عج) از حدود هزار سال پیشتر به غیبت کبری رفته بود و متولد شدن وی در این سال تناقض دیگری است. بهائیان بهانه میاورند که این نظر شیعیان است که امام مهدی(عج) قرنها پیشتر متولد شده است و به غیبت رفته است و نظر اهل سنت متفاوت است، در پاسخ به این افراد باید عرض کنیم که اگر آنها بخواهند بر نظر اهل سنت تکیه کنند، عقاید خودشان زیر سؤال میرود زیرا محمد علی باب، خودش را امام دوازدهم میدانست و حال آنکه اهل سنت چنین سلسله امامانی را قبول ندارند و مهدی را نیز یک امام نمیدانند، بلکه او را فقط یک منجی میدانند و نظر به اینکه بهائیان خود را در امتداد شیعیان و معتقد به دوازده امام شیعه میدانند، نمیتوانند به عقاید اهل سنت تکیه کنند زیرا در آن صورت امام دوازدهم بودن محمدعلی شیرازی فاقد معنی خواهد بود. از این گذشته سردمداران بهائیت از میان شیعیان بیرون آمدند، پس به اصل امامت اعتقاد داشتند و لذا باید معتقد میبودند که در هر زمانی باید حجت خدا یعنی امام بین مردم باشد و نظر به اینکه میگویند امام دوازدهمشان در سال 1235 متولد شده است و امام یازدهمشان حدود هزار سال قبل وفات یافته است، باید توضیح دهند چرا این هزار سال هیچ امامی در بین مردم نبوده است؟

اینها تناقضات ابتدایی است از عقاید بهائیان در مورد محمد علی باب، که نشان میدهند او نمیتوانسته است مهدی(عج) باشد. در بحثهای بعدی به دلایل دیگر بر ردّ مهدویت وی خواهیم پرداخت.

اسلام و شیطان پرستی؟(2): مهدی موعود، منجی یا دجال؟

antimajus — Wed, 19 Aug 2009 16:33:18 GMT

در بخش پیشین بحثمان، ادعاهای مسیحیان برای اثبات شباهت بین خدا و ابلیس را پاسخ دادیم. در بخش دیگری از ادعاهای مسیحیان این افراد سعی میکنند که بگویند مهدی شیعه همان دجال مسیحیان است. این بخش از بحث را با هم بخوانیم:

شبهه افکن:-مهدی پس از یک دوره سختی و بلا ظهور میکند و این اولین نشانی آخرالزمان است.

-تا نخست آن عصیان واقع نشود و آن مرد بیدین که فرزند هلاکت است به ظهور نرسد، آن روز فرا نخواهد رسید(دوم تسالونیکیان3:2)

پاسخ: تعجب میکنم از این همه غرضورزی! سختی و بلای مردم پیش از ظهور مهدی(عج) چه ربطی به عصیان و ظهور دجال دارد؟ ما هم پیش از قیام آخرالزمان به خروج مردی بیدین به نام دجال اعتقاد داریم و معتقدیم که خروج دجال از نشانیهای پیش از ظهور حضرت مهدی است، پس این سخن کتاب مقدس مسیحیان، در مورد دجال است که از دیدگاه ما نیز بیدین است و نه در مورد حضرت مهدی(عج) که دیندار و خداباور است. از این گذشته حضرت مهدی(عج) را نمیتوان فرزند هلاک خواند زیرا مهدی طبق روایات برکات آسمان و زمین را بر زمینیان میگشاید و عنوان فرزند هلاک برای دشمن او یعنی دجال مناسب است که کفر و ظلم و ستم را نشر میدهد. کاش شبهه سازان مسیحی، توجه میکردند که ما نیز به وجود دجالی که بیدین است اعتقاد داریم و کفر و ظلم را از سوی او میدانیم و مهدی(عج) کسی است که بر علیه او قیام میکند و ریشۀ ظلم او را میخشکاند.

شبهه افکن:-مهدی با رومیان(غرب) قرارداد 7 ساله میبندد(الطبرانی به نقل از زبیر علی، ص43، 36.4772سنن ابوداوود)

-دجال با افراد زیادی عهد 7 ساله میبندد(دانیال27:9)

پاسخ: شبهه افکن، آشکارا به دروغگویی توسل میکند، در کتاب مقدس مسیحیان(دانیال27:9) از عهد 7 روزه سخن رفته است و نه 7 ساله!! پس این عهد 7 روزۀ دجال با عهد 7 سالۀ امام زمان تناسبی ندارد. پس این شبهه هم وارد نیست.

شبهه افکن:-مهدی عهد خود را خواهد شکست

-دجال عهد خود را خواهد شکست(دانیال27:9)

پاسخ: ما جایی در اسناد و مدارک نداریم که حضرت مهدی(عج) عهد خود را بشکند، ولی این مسئله که رومیان(غرب) عهد خود را پس از دو یا سه سال، میشکنند در روایات وجود دارد(معجم احادیث الامام مهدی، علی الکورانی، ج1، ص340).

پس این ادعا نیز باطل است و حضرت مهدی هرگز مثل دجال عهد خود را نمیشکند. اساساً اهل بیت عصمت و طهارت هرگز پیمان شکنی نمیکنند و امام اگر پیمان خود را بشکند دیگر امام نیست.

شبهه افکن:-مرکز خلافت اسلامی خاور میانه است

-کانون امپراتوری دجال خاور میانه خواهد بود(مکاشفه یوحنا2:13)

پاسخ: شبهه افکن آشکارا دروغ میگوید، در مکاشفات یوحنا باب 13 آیۀ 2 از برآمدن یک وحش از دریا سخن آمده است و بعد در مورد شکل ظاهر او توضیح میدهد و ابداً نمیگوید کانون حکومت این وحش خاورمیانه(!) است.

اگر در مکاشفات یوحنا چنین سخنی آمده بود هم میگفتیم که با همین حساب باید دجال بر زمین حکومت خواهد کرد و طبق اعتقاد مسیحیان، حضرت عیسی(ع) نیز حکومت زمین را در دست خواهد گرفت پس العیاذبالله، حضرت عیسی(ع) هم دجال است!!!!!!

آیا صرف اینکه دو نفر در یک جا حکومت میکنند، دال بر این است، که این دو نفر یکی هستند؟ آیا نزدیک بودن زمان حکمرانی این دو نفر بر یک محل دال بر یکی بودن آنهاست؟ با این حساب باید گفت که دو رئیس جمهور یک کشور هم که در دو دورۀ پیاپی بر یک کشور حکومت میکنند، بخاطر نزدیک بودن دورانشان و یکی بودن محل حکومتشان، یکی هستند!!!

در ضمن از خاطر نبریم، حتی اگر مکاشفات گفته بود که دجال در خاور میانه خواهد بود، وقتی که دجال به جنگ اسلام بیاید(توجه کنید که دین ستیزی در عالم امروز فقط در مبارزه با اسلام معنی دارد زیرا دین ستیزان همین امروز و بدون حضور دجال هم دین و دینداری را در کلیساها و کنیسه ها و معابد حبس کرده اند و تنها اسلام است که در برابر تحرک بیدینی از خود حرکتی نشان میدهد.) مناطقی از جهان اسلام را تصرف میکند و چون بیشتر از هر جایی از اینجا احساس خطر میکند، مرکز حکومتش را کشورهای اسلامی که محل ظهور منجی است، قرار میدهد.

در ضمن اصطلاح «خاور میانه» در روایات اسلامی و کتاب مقدس نیامده است و توسط انگلیسیهای استعمارگر در جنگ جهانی دوم مصطلح شده است! این اصطلاح نه در روایات اسلامی یافت میشود و نه در کتاب مقدس مسیحیان.

شبهه افکن:-مهدی بر تمام جهان مسلط خواهد شد(بحارالانوار، جج51، ص78)

-دجال بر تمام جهان مسلط خواهد شد(مکاشفه یوحنا7:13)

پاسخ: اگر این وجه تشابه باعث میشود که مهدی همان دجال باشد که خب با این حساب حضرت مسیح(ع) نیز طبق اعتقاد همین مسیحیان، بر تمام جهان مسلط خواهد شد، پس باید حضرت مسیح را نیز دجال بخوانند. چه راست فرمود حضرت عیسی که«چگونه پر کاهی را در چشم برادرت میبینی ولی چوبی را در چشم خودت نمیبینی؟»(لوقا41:6)

خب مسلم است، وقتی حضرت مهدی(عج)، دجال را شکست بدهد، بر متصرفات او دست خواهد یافت. آیا صرف اینکه سابقاً دجال بر زمین حکمفرما بوده است، هر کس بر زمین حکومت کند همان دجال است؟ کدام عاقلی این را میپذیرد؟

بله وقتی حضرت مهدی(عج) ظهور میفرمایند، ظلم و ستم بر تمام جهان گسترش یافته است و حضرت با حکومت جهانی خود، عدل و داد را جایگزین آن میکنند. فرق حکومت دجال و مهدی(عج) در این است که دجال تمام جهان را غرق ظلم میکند و مهدی(عج) ظلم او را از بین برده، عدل و داد را جایگزینش میکند. چه باهوش هستند کسانی که فرق ایندو را نمیدانند.

شبهه افکن:-مهدی به سرزمین مقدس اسرائیل، بیت المقدس حمله خواهد کرد(صحیح بخاری، جلد3، کتاب 43، حدیث656)

- دجال به سرزمین مقدس اسرائیل، بیت المقدس حمله خواهد کرد.(حزقیال9:38)

پاسخ: اولاً کتاب مقدس در حزقیال9:38 حمله به بیت المقدس را به دجال نسبت نداده است بلکه آنرا به جوج پادشاه ماشک و توبال نسبت میدهد.(البته روایات اسلامی تهاجم دجال به بیت المقدس را پیشگویی میکنند)

ثانیاً اگر شبهه سازان مسیحی درست روایات اسلامی را میخواندند، میدیدند که در روایات آمده است که ابتدا دجال مؤمنین را در بیت المقدس به محاصره میندازد و مهدی(عج) ظهور میفرماید و آنها را از چنگال دجال نجات میدهد(به نظرتان این پیشگویی تا میزان زیادی محقق نشده است؟) پس حملۀ حضرت مهدی(عج) به بیت المقدس، برای نجات مؤمنین از چنگال دجال است.

شبهه افکن:-بیت المقدس مقر حکومت مهدی خواهد بود(آیت الله ابراهیم امینی-امام مهدی امام عادل بشر)

- بیت المقدس مقر حکومت دجال خواهد بود(متی15:24)

پاسخ: اولاً ما در کتاب فوق الذکر از آیت الله امینی چنین سخن گزافی را نیافتیم و اگر ایشان چنین گفته باشند نیز اشتباه میکنند چون روایات اسلامی ضد اینرا میگویند. چنانکه در روایات آمده است مقر حکومت حضرت مهدی(عج) کوفه است و نه بیت المقدس؛ برای مثال حضرت امام صادق(ع) میفرمایند:«مرکز حکومت او کوفه است»(بحارالانوار،ج53،ص11) پس شبهه افکن آشکارا دروغ گفته است.

ثانیاً در متی15:24 نیز نیامده است که مقر حکومت دجال بیت المقدس است، بلکه آمده است که «پس چون آنچه را دانیال نبی "مکروه ویرانگر" نامیده در مکان مقدس برپا بینید». چقدر جالب است که این افراد شبهه ساز هنوز فرق مکان مقدس را با شهری که نامش بیت المقدس است نمیدانند!

در ضمن شبهه سازان مسیحی توجه کنند که اگر این شباهت میخواست نشانگر دجال بودن فردی باشد که بر بیت المقدس حکومت میکند، دال بر دجال بودن حضرت مسیح(ع) بود(العیاذ بالله) زیرا این مسیح(ع) است که از دید مسیحیان بر بیت المقدس حکومت میکند و پاداشاه آن است و نه مهدی(عج) که کوفه را مرکز حکومت میکند.

شبهه افکن:-موجودی از زمین به همراه مهدی خواهد آمد(تفسیرهای مربوط به نمل:83)

-موجودی از زمین(سنبل نبی کاذب) به همراه دجال خواهد آمد(مکاشفه یوحنا11:13)

پاسخ: در مورد آیۀ 82 از سورۀ نمل،(که شبهه افکن اشتباهاً آیۀ 83 را نوشته است) گفته نشده است که این موجود با امام زمان(ع) میاید. این موجود که قرآن از آن سخن میگوید کسی است که وقت خاصی میاید و با مردم حرف میزند، حالا برخی تفاسیر میگویند این موجود جداکنندۀ پیروان حق از پیروان باطل است، حضرت مهدی(عج) خواهد بود، برخی هم آنرا به روز قیامت نسبت میدهند... پس حتی اگر این موجود در این آیه در مورد آخرالزمان باشد، نیز موجودی نیست که همراه مهدی(عج) میاید بلکه خود اوست و قرار نیست کار بدی بکند(!) بلکه حق را از باطل هم جدا میکند.

اما در مورد اینکه موجودی که با دجال بیرون میاید که به اعتقاد شبهه افکن نماد نبی کاذب است، باید بگوییم که از روایات خروج دجال استفاده میشود که خلاف حرکت ولیعصر(عج) نیز حرکتی وجود دارد. اگر این چیزها را بخواهید وجه شباهت مهدی(عج) و دجال بدانیم که خب میتوانیم بگوییم مهدی و دجال هر دو پیروانی دارند! مهدی و دجال هر دو غذا میخورند! و... آری این شباهتها هست ولی پیروان مهدی(عج) صالحین هستند و پیروان دجال فاسقین، مهدی(عج) از غذای حلال میخورد و دجال از خوردنیهای حرام،... کاش شبهه سازان فضای نقد را اینگونه با سفسطه خراب نمیکردند...

شبهه افکن:-مهدی معجزاتی خواهد داشت(الطبرانی به نقل از عزت عارف، ص9)

-دجال معجزات کاذبی خواهد داشت(دوم تسالونیان2: 9-8)

پاسخ: این شباهت، دیگر خنده آورترین شباهتی است که شبهه افکن یافته است!! با توجه به این شباهت باید العیاذ بالله تمام انبیاء و حتی حضرت عیسی را نیز دجال بدانیم! آیا غیر از این است که به اعتقاد خود مسیحیان وقتی مسیح(ع) آمد با معجزات مسیح بودن خود را به مردم ثابت کرد؟ بدون شک نیز در آخرالزمان با همین معجزات باید مسیح بودن خود را به مردم ثابت کند، آیا این شبهه سازان میپذیرند که بخاطر این شباهت مسیح(ع) را دجال بنامند؟

در ضمن نسبت دادن معجزه به پیامبران دروغین و دجال که در کتاب مقدس آمده است از نقاط ضعف آشکار کتاب مقدس است. کتاب مقدس از یک طرف قبول دارد که این افراد دروغگو «معجزه» دارند و از طرف دیگر انتظار دارد این افراد با وجود رؤیت معجزات گمراه نشوند. کتاب مقدس در تثنیه باب13 به مردم میگوید که اگر کسی با معجزاتی آمد از آنها خواست خدای دیگری را بپرستند، قبول نکنند ولی طبق ادعای خودشان حضرت مسیح با معجزاتی آمد و باز طبق ادعای خودشان خواسته او را خدا بدانند و بپرستند(هر چند حتی با کتاب مقدس خودشان هم نمیتوانند این ادعا را ثابت کنند-توضیحات بیشتر) و مسیحیان هم بخاطر معجزات سخنان او را قبول میکنند! اساساً اینگونه تناقضات داخلی در مسیحیت به فراوانی یافت میشود. معجزه اگر معجزه باشد، هرگز نمیتواند توسط پیامبر دروغین و دجال ارائه شود، بلکه برای مردمان عادی انجامش محال است و حداکثر آنچه دروغگویان میتوانند بیاورند سحر است که در برابر معجزه شکست میخورد چنان که عصای موسی مار شد و بساط سحر ساحران را بلعید. پس نسبت دادن معجزه به دجال از اشتباهات فاحش کتاب مقدس است و اگر پیامبران دروغین و دجال هم بتوانند معجزه بیاورند، هدایتگری خدا زیر سؤال میرود و مردم دیگر قادر به هدایت نیستند و نمیدانند کدام راه حق است و کدام باطل.

شبهه افکن:-قطع کردن باران از معجزات مهدی است(Shaykh Muhammad salihal Munajjid-The great trial of dijjal)

- قطع کردن باران از معجزات دجال است(مکاشفه یوحنا11: 6-3)

پاسخ: کتابی که شبهه افکن معرفی میکند در مورد دجال است و نه مهدی؛ و از منابع دسته اول نیست و اگر چنین ادعایی بکند باید از روی اسناد دسته اول باشد و ما هیچ روایتی نداریم که بگوید مهدی(عج) باران را قطع میکند. البته طبق نظر ما شیعیان به اذن خدا، کراماتی به هر پیامبر و امامی داده میشود که به اذن خدا میتوانند در طبیعت دخالت کنند چنانکه حضرت موسی(ع) آب را به اذن شکافت تا بنی اسرائیل بتوانند از آن عبور کنند ولی این امر همانطور که گفتیم به اذن خدا است و باز هم عرض میکنیم جایی نیامده است که مهدی(عج) باران را قطع میکند بلکه برعکس اینطور آمده است که وقتی او بیاید آسمان و زمین برکات خود را به روی مردم میگشایند.

اما شبهه افکن در مورد مکاشفات یوحنا11: 6-3 نیز دروغ میگوید. این آیات قطع باران را به پیامبران خدا پیش از آمدن وحش نسبت میدهند و بدون شک اگر کتاب مقدس قطع باران را به دجال نسبت میداد نقطه ضعفی برای خود این کتاب بود که خدا را آنقدر ناتوان میداند که موجود شیطان صفتی میتواند کنترل ابرها و بارش بارانها را در اختیار خودش بگیرد.

شبهه افکن:-یگانه پرستی از تعالیم مهدی است(بقره:255)

-یگانه پرستی از تعالیم دجال است(دانیال11: 38-37)

پاسخ: اولاً یگانه پرستی فقط از تعالیم مهدی(عج) نیست و تمام انبیاء چنین تعلیمی به بشر داده اند. تورات(که بخشی از کتاب مقدس مسیحیان نیز هست) فرمان میدهد هر کس در مقابل خدایی جز یهوه به سجده بیفتد باید سنگسار شود.(تثنیه، باب 17، آیات 2 به بعد) پس اگر این شباهت میتوانست وارد داشته باشد، باید تمام پیامبران را دجال میخواندیم!!!

ثانیاً گویا جناب شبهه افکن اساساً با مفهوم یکتاپرستی آشنا نیستند. یکتاپرستی که مهدی(عج) طبق تعالیم الهی آموزش میدهد یعنی پرستش یک خدای غیرقابل رؤیت که همه جا حاضر است و هیچ عیب و ایرادی ندارد و سراسر کمال است، ولی در دانیال، باب11، آیات 37 و 38، میگوید پادشاه سوریه، از بین تمام بتها فقط یک بت را میپرستد. آیا بین بتی که این پادشاه میپرستد و خدای یگانه که انبیاء معرفی میکنند و حضرت مهدی(عج) هم به پرستش او دعوت میفرماید، تناسبی هست؟

ثالثاً شبهه افکن که به هر آیه ای دست دراز میکند تا ادعاهای پوچ خودش را ثابت کند اینجا به شدت دچار گمراهی شده است، قرآن در بقره:255 از مهدی(عج) سخن نگفته است و سخنی در مورد او نیست و فقط از صفات خدا سخن میگوید و کتاب مقدس نیز در دانیال، باب11، آیات 37 و 38، در مورد دجال سخن نمیگوید بلکه در مورد پادشاه شرور سوریه سخن میگوید. آیا شبهه افکن فراموش کرده است که بیت المقدس که به ادعای خودش مقر حکومت دجال است، در سوریه قرار ندارد، بلکه در فلسطین است؟

شبهه افکن:-زن ستیزی از تعالیم مهدی است(بقره:228)

-زن ستیزی از تعالیم دجال است(دانیال37:11)

پاسخ: باز دروغ میگوید حضرت مهدی(عج) هرگز زن ستیزی نمیکند و هیچ کجا سخنی در این مورد نیست. قرآن در بقره:228 که شبهه افکن بدان اشاره میکند، فقط در مورد قوانین مربوط به زنان مطلقه سخن میفرماید و بحث این آیات بر سر این است که زنان مطلقه باید تا مدتی بعد از طلاق ازدواج نکنند که این مسئله بدون شک ستیز با زنان نیست و ارتباط با بیش از یک مرد در زمان کوتاه نیز برای یک زن مضر است در ضمن اگر نطفه در رحم داشته باشد در این مدت آشکار میشود و مشخص میشود که از شوهر پیشین بوده است. در ضمن اسلام به انسان حق طلاق را میدهد ولی مسیحیت با ازدواج مخالف است که هیچ، با طلاق هم مخالف است(البته منظور بنده مسیحیت است و نه پروتستانیسم که مسیحیت استحاله شده است. اگر به پروتستانها باشد که ازدواج مرد با مرد و زن با زن و ازدواج با حیوانات هم در محیط کلیساهایشان صورت میگیرد و بلامانع است!!)

همچنین دانیال37:11 نیز سخنی از زن ستیزی دجال نمیگوید بلکه میگوید که پادشاه سوریه بتی که محبوب زنان است را نمیپرستد، این مطلب چه ربطی به زن ستیزی دارد؟

اینجا نیز شبهه افکن دروغگویی را از حد گذرانده است زیرا در بقره:228 در مورد مهدی(عج) سخن نگفته است و دانیال37:11 از دجال سخنی به میان نیاورده است. مقر حکومت دجال در بیت المقدس است و نه سوریه(طبق ادعای خودش در بالا)

شبهه افکن:-مهدی تثلیث، خدا بودن مسیح و پدر بودن خدا را رد میکند(توبه:31)

- دجال تثلیث، خدا بودن مسیح و پدر بودن خدا را رد میکند(رساله اول یوحنا22:2)

پاسخ: اولاً رد تثلیث و الوهیت مسیح و پدر نامیدن خدا، را فقط مهدی(عج) رد نمیفرمایند، بلکه هر آدم عاقلی آنرا رد میکند. لفظ تثلیث در هیچکجای کتاب مقدس دیده نمیشود و از مصنوعات مسیحیان تثلیثی است. الوهیت حضرت مسیح(ع) طبق کتاب مقدس رد میشود. حضرت عیسی(ع) چگونه خدایی است که نمیتواند خود را از بلای صلیب نجات دهد و حال آنکه به شدت نگران مصلوب شدن است و در درگاه خدا به خاک میفتد و التماس میکند که او را از صلیب نجات دهد(اناجیل مرقس، متی و لوقا هر سه به این مسئله اشاره دارند) همچنین وقتی از زمان قیامت میپرسند میگوید من نمیدانم و فقط خدا(به اصطلاح اناجیل "پدر") میداند(متی36:24) پس چگونه خدایی است که علمش نسبت به خدا نقصان دارد؟! همچنین خود را از خدا کوچکتر میداند(یوحنا28:14) و نیز میفرماید من را نیکو ننامید، تنها کسی که نیکو است خداست(مرقس18:10)! آیا یک خدای واقعی از چیزی میترسد، همانطور که عیسی(ع) از خدا میترسد؟(اشعیا2:11) پس مسیح نمیتواند با خالق جهان یکی باشد و ما دو راه بیشتر نداریم یا باید بگوییم که عیسی مسیح(ع) خدا نبود که باور مسلمانان و یهودیان نیز همین است یا باید بگوییم خدا بود ولی خدایی کوچکتر از خالق جهان(!) که شرک است این هم باور برخی فرق التقاطی مسیحیت است. راه سوم این است که مثل مسیحیان تثلیثی بگوییم که مسیح همان خالق جهان است و با او یکی است و تجسم اوست که چنانکه گفتیم این ادعای باطلی است و حتی با کتاب مقدس خودشان هم در تضاد است!

اساساً بسیاری از فرقه های مسیحیتی، از همان ابتدای مسیحیت با تثلیث مخالف بودند. ابیونیها، بسیلیدیها، کپوکراتیان و ... از مسیحیان اولیه بودند که هرگز تثلیث را نپذیرفتند. موشیم مورخ در جلد اول تاریخ خود، در مورد ابیونیها میگوید که این افراد در قرن اول مسیحیت، حضرت عیسی(ع) را فقط انسان میدانستند. فقط انسان بودن مسیح(ع) در باور این افراد نشان میدهد که حتی بین مسیحیان نیز وجود داشته اند کسانی که مخالف تصلیث باشند چنانکه امروزه نیز گروههایی چون شاهدان یهوه معتقد به تثلیث نیستند ولی خب طرفداران تثلیث توانستند به قدرت دست یابند و امپراتور روم را با خود همراه کنند و به همین خاطر توانستند باورهای غلط خود را در اروپا نشر دهند.

ثانیاً شبهه افکن برای اینکه سخنش بدون سند نباشد، ادعای خود را در مورد حضرت مهدی(عج) به توبه:31 نسبت میدهد و حال آنکه این آیه اصلاً در مورد حضرت مهدی(عج) نیست، بلکه نقد تفکرات یهودیان و مسیحیان است.

ثالثاً اینکه رساله اول یوحنا بگوید هر کس خدا بودن مسیح را نفی کند، ضدمسیح و دجال است، این نظر برای ما ملاک نیست. کتاب مقدس میگوید هرکس هر معجزه ای آورد و گفت خدای دیگری را بپرستید، قبول نکنید(تثنیه، باب13) حال این سخن از دهان یوحنا در آمده است و ما طبق کتاب مقدس خودشان میگوییم این سخن باطل است. البته رسالات یوحنا مثل سایر بخشهای کتاب مقدس ضعف سندی نیز دارند و مسیحیان نمیتوانند ثابت کنند که این سخن از یوحنا است. در نهایت اگر این سخن از یوحنا باشد، این فرمایش با سایر بخشهای کتاب مقدس در تناقض است و غیرقابل قبول است. زیرا دیدیم که مسیح(ع) طبق کتاب مقدس نه ارادۀ الهی دارد، نه علم خدا را دارد و هم از خدا کوچکتر است و هم از او میترسد و دهها مورد دیگر که نشان میدهد او هیچیک از صفات خدا را ندارد.

شبهه افکن:-مهدی تقویم اسلامی و شریعت اسلامی را اجرا خواهد کرد

-دجال زمان و قوانین جهان را تغییر خواهد داد(دانیال25:7)

پاسخ: سخن شبهه افکن فاقد سند است و قابل قبول نیست. البته به نظر من که عاقلانه نمیاید که حضرت مهدی(عج) در حکومت خود از تاریخ مسیحیان استفاده کنند. تاریخی بی پایه و فاقداساس که هیچ ارتباطی با میلاد مسیح ندارد. اما در مورد شریعت اسلام در جهان، این شریعت همان شریعت حضرت موسی(ع) و پیامبران پیشین است که مسیحیان به بهانۀ پوچ قربانی شدن مسیح، شریعت را تعطیل کردند و گفتند او به جای ما قربانی شد تا گناهان ما را ببخشد(!) و ما دیگر هیچ وظیفه ای نداریم. پیامبران پیشین نیز این احکام را بر زمین اجرا میکردند، پس حضرت مهدی(عج) قوانین جهان را دگرگون نمیکند بلکه بدعتها را از قوانین جهان حذف میکند.

از این گذشته دانیال25:7 میگوید که دجال میکوشد که تمام اعیاد و قوانین مذهبی را دگرگون کند که این سخن بر مسیحیان وارد است و نه بر مهدی(عج) و مسلمانان؛ چراکه این مسیحیان بودند به جای ختنه، تعمید را جایگزین کردند، حرام بودن گوشت خوک و احکام نجاسات و طهارات که در شریعت حضرت موسی(ع) بود را کنار گذاشتند و اعیاد مذهبی خود را نیز متفاوت از آن قرار دادند. اساساً مصداق این سخن دانیال نبی(ع) بیشتر پولس است تا دجال.(البته نظر به اینکه در هر زمانی دجالی بوده است، میشود گفت که پولس دجال زمان خود بوده است.)

پاسخ به شبهات وهابیان در مورد امام زمان(عج): بخش اول و بخش دوم